STYLEDIGGER

|The songs that we sing|

2012-02-14T11:43:00.000+01:00

I just can't belive that there are people who still care about Valentine's Day! Anyway, there's no better time to show your underwear in a blogpost, it it? It's in its natural environment among all the fluffy hearts, mittens for two and half-withered roses.

Mój wrodzony cynizm sprawił, że już od wczesnej podstawówki Walentynki były mi całkowicie obojętne, a cały przemysł tworzenia na przerwach walentynkowych karteczek, zwykle będących krzywo wyrwaną z zeszytu kartką z namazanym na środku czerwonym sercem, nie wywoływał we mnie większych emocji. Nie zmieniło się to do dzisiaj, jednak czy można sobie wyobrazić bardziej odpowiedni dzień na wrzucanie majtek na bloga niż 14 lutego? Wśród tych wszystkich serduszek, pluszaków i innych rękawiczek dla dwojga odnajdują się doskonale, w stu procentach naturalne środowisko. A moje bieliźniane zbiory powiększyły się ostatnio dzięki uprzejmości Beautiful&Healthy Club, który podesłał mi kartę zniżkową i bony do wykorzystania w ich sklepach partnerskich- merci!

|Spot Digging: Konfederacka 4|

2012-02-13T21:44:00.003+01:00

Just another nice place in Cracow, Konfederacka 4, a wine shop and cafeteria- definitely a spot worth digging!

Konfederacka 4 (genialna, bezpretensjonalna nazwa!) słynie z niedzielnych śniadań, jednak my mogliśmy tam zajrzeć tylko w sobotni poranek. To winiarnia/kawiarnia, położona z daleka od wszystkich głównych traktów Krakowa, na niedocenianych Dębnikach, nasze śniadanie było więc poprzedzone solidnym spacerem na rześkim zimowym powietrzu. No dobra, na tak okropnym mrozie, że pięć minut przed otwarciem pukaliśmy w szybę, bo mieliśmy wrażenie, że jeszcze chwila i zamarzniemy. Niewielki piecyk, owocowa herbata i ciepłe tosty z mozzarellą szybko nas rozgrzały, postanowiliśmy więc skorzystać z okazji i wypytać właściciela o historię tego świetnego wnętrza, póki jeszcze mogliśmy rozmawiać- tuż obok szykowali się bębniarze, który tego dnia mieli swoje warsztaty. Okazało się że na Konfederackiej 4 wcześniej działała piekarnia, której pozostałości- piece chlebowe, olbrzymie okna i drzwi nadają lokalowi niesamowitego klimatu. To naprawdę piękne miejsce, jedynym minusem był brak tego szarego futrzaka, którego wypatrzyłam wcześniej na Facebooku i był jednym z powodów, dla których chciało mi się maszerować przez zaspy na Dębniki w sobotę o 9 rano- okazało się jednak, że Kraków to tylko jego letnia rezydencja, a na co dzień urzęduje w Suchej Beskidzkiej.

| Konfederacka 4, Dębniki, Kraków|

|50 words for snow|

2012-02-07T14:21:00.000+01:00

Dzisiaj trochę o podstawie mojej szafy, Susie Bubble i collar tipsach według pomysłu Kasi.

|Spot Digging: Matteo's secret restaurant|

2012-02-06T18:09:00.003+01:00

Another spot worth visitind, today it's a secret little italian restaurant with delicious and fresh food in the old town of Bielsko-Biala.

To chyba pierwsze miejsce w moim cyklu Spot Digging, o którym nie znalazłam żadnej wzmianki w Internecie. Ani słowa, sami sprawdźcie, dawno nie byłam tak zaskoczona, tym bardziej że miejsce istnieje już ponad osiem miesięcy. Z drugiej strony trudno się dziwić, bo flagową cechą tej restauracji jest jej tajność. Tak, tajność. Nad wejściem nie znajdziemy żadnego szyldu czy oznaczenia, drzwiczki wyglądają jak do chatki hobbita. Gdy już pokonamy prowadzące w głąb ciemne schodki, okazuje się że wewnątrz są tylko cztery stoliki- bez wcześniejszej rezerwacji nie ma na co liczyć. Ale jak zrobić rezerwację, skoro o restauracji nie ma nigdzie nie żadnych informacji? Cały czas piszę "restauracja", bo miejsce jest tak sekretne, że nie ma nawet nazwy. My dostaliśmy numer telefonu, wraz z poleceniem, od kogoś ze znajomych i tylko dlatego udało nam się tam trafić. Początkowo chcieliśmy zarezerwować stolik na siedemnastą, jednak właściciel powiedział że to wykluczone, bo o osiemnastej jest mecz, który musi obejrzeć i jeżeli chcemy coś zjeść, to musimy przyjść wcześniej (futbolowe zamiłowania było potem zresztą widać nie tylko w całym lokalu, ale i na rachunku- ostatnie zdjęcie). Zmieniliśmy więc niedzielne plany i dużo wcześniej zameldowaliśmy się na ulicy Mickiewicza.

Kiedy w końcu znaleźliśmy się w środku, przywitał nas sam właściciel, czyli Matteo Silvestri. Usiedliśmy przy stoliku, zjedliśmy przyniesione na przed-przystawkę minipaszteciki i wtedy spotkało nas kolejne zaskoczenie, bo okazało się że karty dań po prostu nie ma. Matteo wymienił kilka potraw, które może nam zrobić, bo akurat ma wszystkie potrzebne składniki, zamówiliśmy więc świeżo zrobiony makaron z królikiem, ravioli z truflami, carpaccio, krem pomidorowy i wszystko było genialne. Po jakimś czasie szef kuchni znów się pojawił, tym razem z deską mięs i ryb, mogliśmy więc pokazać palcem co chcielibyśmy zjeść na drugie danie- wybraliśmy polędwicę, łosiosia z robionymi chwilę wcześniej gnocchi i cielęcinę z awokado na ziemniakach udających ryż. Jeszcze raz wszystko genialne, postanowiliśmy więc nie przejmować się brakiem miejsca w żołądku i zamówiliśmy desery- znowu cztery razy strzał w dziesiątkę. Moja czekoladowa panna cotta z mandarynkami była niesamowita, tak samo creme brulee, ale prawdziwym hitem były lody. Robione oczywiście na miejscu, prosto podane, w dość nietypowych smakach- buraczkowym i marchewkowym. Nigdy nie zamawiam lodów w restauracjach, bo nie znoszę zawalonych bitą śmietaną, bakaliami i polewami pucharków, w których po minucie wszystkie elementy zlewają się w jedną burę breję, ale proste, świeże lody Matteo będą chyba moim wyborem przy następnej wizycie. Nie mogę napisać nic innego, jak tylko jedno wielkie polecam- to bezimienne miejsce od razu znalazło się w czołówce moich ulubionych restauracji, jedzenie jest super, atmosfera jest super i nawet ceny, jak na włoską knajpę w centrum miasta, są zupełnie przyzwoite. A skoro już mowa o mieście, to mimo podpisu na dole chyba powinnam na wszelki wypadek dodać, że tym razem miejscówka jest nie krakowska, ale bielska- wolałabym żeby nikt przeze mnie nie dobijał się do drzwi kamienicy na Al. Mickiewicza w Krakowie, żądając królika i pasty.

|Mateo's Italian restaurant, Mickiewicza 21, 43-300 Bielsko-Biała|

|Bluebird|

2012-02-04T17:49:00.002+01:00

It's stil turbo-freezing in Poland, so I'm staying at home, wrapped up in a warm, norwegian sweater, instead of going anywhere and reorganising my spring wardrobe again and again. Here are some of my favourites- vanilla beige bag from Pracownia Twórcza Zuzi Górskiej, blue scarf with bird print, white lace collar, 3.1 Philip Lim sunglasses and vintage powder pink blouse and sweater.

Mróz nie chce odpuścić, więc opatulona w norweski sweter przeglądam i trzeci raz układam na nowo swoje wiosenne ubrania i dodatki. Po pierwsze, do mojej kwiecistej kopertówki od Zuzi Górskiej dołączyła koleżanka, duża beżowa torba o delikatnej wężowej fakturze, i-de-alna! Po drugie, po lewej stronie widać mój ogromny błękitny szalik w gałązki i ptaszki, mają czerwone brzuszki, więc to chyba gile? Rudziki? Po trzecie, koronkowy biały kołnierzyk- z jednej strony trochę chrzcinowaty, z drugiej to dla mnie coś zupełnie nowego, na pewno będzie ciekawym urozmaiceniem wiosennych ubrań. Po czwarte, moje pierwsze porządne okulary przeciwsłoneczne, 3.1 Philip Lim, mam nadzieję że nie zostawię ich w tramwaju przy pierwszej możliwej okazji. I po piąte i ostatnie, nowa dostawa pudrowego różu.

| bag from Pracownia Twórcza Zuzi Górskiej and Vero Moda scarf | vintage blouse and Vero Moda collar | 3.1 Philip Lim sunglasses from SunglassesShop | vintage sweater and blouse |

|Peaches and lemons|

2012-01-31T11:33:00.000+01:00

Dzisiejszy odcinek dotyczy głównie zakupów w second handach i właśnie mi się przypomniało, że nie powiedziałam jednej z ważniejszych rzeczy. Kiedy zaczynałam swoją przygodę z second handami, zdarzało mi się wpadać w swego rodzaju pułapkę- "hmm, nie wiem czy to mi się do końca podoba, ale w sumie jest tanie, więc wezmę". W efekcie w szafie kłębiły mi się ubrania, w których w ogóle nie chodziłam- jeżeli czegoś nie nosimy, to choćby kosztowało 3 zł, to zawsze będzie to o 3 zł za dużo.

|Spot Digging: Portobello Vintage|

2012-01-30T21:02:00.004+01:00

Another place worth visiting in Cracow- Portobello Vintage Shop. Make sure to visit both of their stores, on Florianska and Slawkowska Street.

Portobello Vintage to drugi po Mulholland Drive vintage shop z prawdziwego zdarzenia, który otworzył się w Krakowie. Właściwie drugi i trzeci, bo funkcjonuje w dwóch lokalizacjach- na Floriańskiej i na Sławkowskiej. Pierwsza z nich oferuje bardziej codzienne ubrania, mocno amerykowate, zresztą duża część pochodzi właśnie z USA. Możemy się tam udać po szorty, ramoneskę, kowbojski kapelusz czy świąteczny sweter z bałwankiem. Trzeba pilnować numerów, bo sklep jest ukryty w bramie i wcale jest tak łatwo go znaleźć.

Drugi sklep, na Sławkowskiej (mój ulubiony!), oferuje bardziej eleganckie rzeczy- wieczorowe sukienki, pięknie zdobione kopertówki czy całą gamę nakryć głowy, od toczków, przez futrzane czapy, po welony i woalki. Jest też duży wybór biżuterii i trochę książek. Atmosfera faktycznie przypomina angielskie vintage shopy z okolic Portobello Road, a przeglądając rzeczy co chwilę wyławia się jakiś skarb. Duży plus za to, że sporo ubrań jest w małych rozmiarach, co wcale się tak często w tego typu sklepach nie zdarza. Więcej szczegółów opowie Wam sama właścicielka, prowadząca Portobello Vintage razem z mężem.

W sklepie na Siennej swoje stanowisko ma także Bramble Lane, czyli minisklepik Chelsea z Australii, którą mogliście zobaczyć na zdjęciach powyżej. Są to japońskie notesiki, kalendarze, papierowe globusy, skórzane długopisy i inne piękne rzeczy, które przypominają mi o moim dziecięcym marzeniu o pracy w sklepie papierniczym. Nie tylko wymieniłam swój stary kalendarz, ale kupiłam też uroczy piórnik. Z racji tego, że posiadam jeden długopis, który w dodatku ciągle gubię, został przekwalifikowany na pokrowiec na obiektyw i godnie zastępuje czapkę, która pełniła tę funkcję do tej pory. Poniższe zdjęcia zrobiłam podczas wielkiej wyprzedażu w Mulhollandzie, ale Bramble Lane na co dzień funkcjonuje w Portobello.

|Portobello Vintage, Floriańska 30 & Sławkowska 9, Cracow|

|In France they kiss on main street|

2012-01-28T11:09:00.001+01:00

It's been really freezing lately and my leather flying cap is the only thing that can keep me warm. When wearing it I can hardly hear what people are saying to me, but actually I consider is an upside. Have a great weekend!

Moja kolekcja zimowych okryć rozrasta się ostatnio w zastraszającym tempie. Ten płaszczyk, chociaż przeuroczy, do najcieplejszych nie należy, postanowiłam więc nadrobić solidną skórzaną pilotką a'la Gustlik z Czterech Pancernych. Oprócz tego, że grzeje jak żadna inna z moich czapek, ma jeszcze tę zaletę, że w zarodku rozwiązuje sporą część potencjalnych problemów- kiedy mam ją na głowie, dociera do mnie mniej więcej jedna trzecia tego co ktokolwiek do mnie mówi. Sukienkę w kolorze wina dostałam od Love, a złoty kołnierzyk, o który dużo osób pytało pod wtorkowym video, jest z Raramodo.

|Some people ride the wave|

2012-01-26T19:28:00.000+01:00

After months of searching I've finally found a nice and warm winter parka. The bad news is that my absolutely favourite pair of black skinnies died today. Instead of looking for new ones, I've decided to try my mums pair of 90's blue jeans and I absolutely love them.

Po długich poszukiwaniach i jeszcze dłuższym narzekaniu w końcu znalazłam porządną zimową kurtkę, właściwie parkę. Oprócz futerkowego obszycia ma jeszcze ciepłą, pikowaną podpinkę- absolutnie żadna zamieć nie jest mi teraz straszna.W moich ulubionych czarnych rurkach zrobiła się niezaszywalna dziura, więc w ramach protestu porzuciłam ten fason w ogóle i przerzuciłam się chwilowo na oldschoolowe zwężane jeansy z głębokich lat dziewięćdziesiątych. Zanim je przejęłam, należały do mojej mamy- ledwo je uratowałam przed wyrzuceniem, mama doszła do wniosku że są już tak niemodne i wypłowiałe, że nie nadają się nawet na spacery z psem. Moim zdaniem są super, no i żadne tarcie pumeksem i inne metody rodem z PRLu (nie mówiąc już o okropnych przetarciach prosto ze sklepu) nie dadzą jeansom tego specyficznego wyglądu, co długotrwałe noszenie- o ile oczywiście spodnie są dobrej jakości i wcześniej nie rozpadną się na strzępy. W roli dogrzewacza wystąpił czarny męski sweter z Levisa, a do tego wszystkiego wisienka na torcie- czerwony naszyjnik od Anny Ławskiej.

A jeżeli macie ochotę poczytać coś dłuuugiego na dobranoc, to polecam mój tasiemcowy wywiad dla Ultra Żurnala.

|Education|

2012-01-24T11:12:00.008+01:00

Dzisiejszy odcinek jest w większości poświęcony mojej szkole- jeżeli jesteście ciekawi szczegółów, więcej informacji znajdziecie na stronie CC i Viamody. Zapomniałam wspomnieć o najważniejszym- na zajęciach kreatywność aż iskrzy, w ogóle nie czuje się jakbym była w szkole, a przez następne kilka dni jestem naładowana energią i chęcią do działania. Myślę że wynika to także z tego, że kierunek trafia dokładnie w to, co najbardziej mnie w modzie pasjonuje, to studia jak stworzone dla mnie. Jeżeli macie jakieś pytania, to chętnie na nie odpowiem. I nie myślcie że nie wzięłam sobie do serca żadnych z sugestii pod poprzednim video- po prostu ten odcinek nakręciliśmy zanim jeszcze tamten pojawił się online. Enjoy!

|Spot Digging: Bagelmama|

2012-01-23T19:28:00.004+01:00

Another great place to visit in Cracow- Bagelmama, great bagel bistro at Kazimierz, old jewish district. Make sure to try their sweet bagels with cream cheese, nutella and chopped walnuts- they're just scrumptious.

Z czym Wam się kojarzą bajgle? Bo mi zawsze i nieodłącznie z Nowym Jorkiem- pierwszą rzeczą, którą zrobię, kiedy w końcu wybiorę się do Stanów, będzie zjedzenie na Manhattanie bułki z dziurą w środku. A tymczasem, jak się niedawno dowiedziałam, bajgle pochodzą z...Krakowa. Dopiero w XX wieku wraz z żydowskimi emigrantami trafiły do USA i zyskały popularność. Założona przez nowojorczyka, położona w dawnej żydowskiej dzielnicy Krakowa Bagelmama łączy więc wszystkie elementy bajglowej tradycji. Możemy tam spróbować różnych wersji smakowych (są bajgle klasyczne, z makiem, cebulowe, a nawet wersja z rodzynkami i cynamonem), z przeróżnymi dodatkami. Ja chyba najbardziej lubię opcję nowojorską, z indykiem, humusem i kiełkami lucerny, ale bajgle na słodko, z serkiem śmietankowym, nutellą i orzeszkami też są genialne. Ostatnio postanowiłam spróbować czegoś nowego i zamówiłam w Bagelmamie zupę cebulową- nie była zła, ale nie była też szałowa, zdecydowanie wracam do bajgli, które są wspaniałe, chrupiące i w ogóle turbo. A na koniec jeszcze mały szczegół, niby drobiazg, ale sprawia, że lubię to miejsce jeszcze bardziej- oprócz standardowych "knajpowych" magazynów typu Lounge, znajdziemy tam też takie tytuły jak Vanity Fair, które zdecydowanie umilają czas oczekiwania.

| Bagelmama, Dajwór 10 Street, Kazimierz, Kraków |

photos by me / photo of me by Ryfka

|Watch out, the world's behind you|

2012-01-22T12:24:00.001+01:00

Stripped Lacroix jacket is one of the best vintage treasures I've ever found. It's from a line launched in 1994, called Bazar and it's just perfectly cut. Yesterday I wore it with a lace dress, my favourite sweater, brown leather boots and a bag which I bought during my trip to morocco last year- it finally stopped stinking like a camel!

Pasiasta marynarka Christiana Lacroix to jeden z lepszych vintage łupów, jakie mi się kiedykolwiek trafiły. Sprawdziłam metkę, zrobiłam mały research i okazało się że pochodzi z linii Bazar, uruchomionej przez Lacroix w 1994 roku (czyli kilka lat temu, jak odruchowo pomyślałam- jakoś nie dociera do mnie istnienie okresu między rokiem 2000 a 2010). To chyba najlepiej skrojona rzecz, jaką mam w szafie, układa się idealnie. Jest na tyle ciepła, że wiosną czy jesienią może służyć za płaszczyk, a w połączeniu ze swetrem i z parką na wierzchu świetnie nadaje się na zimę. Do swoich małych sukcesów mogę zaliczyć też kwestię torby- po prawie roku od jej zakupu na marokańskim targu w końcu przestała śmierdzieć wielbłądem. Jupi!

|Bubblegum years|

2012-01-19T20:19:00.003+01:00

This is a blazer I wanted to buy weeks ago, but it was much too expensive for a piece of polyester. Thankfully we have sales- even polyester sounds almost dignified when it's 50% off. Yay!

Mam wrażenie, że mówię to przy każdej możliwej okazji, ale powiem jeszcze raz- nie znoszę sztywnych marynarek. Ta jest idealnie miękka i idealnie w kropki. Chciałam kupić ją jeszcze przed łódzkim tygodniem mody, ale nawet perfekcyjna miękkość i kropkowatość nie skłoni mnie do zapłacenia 400 zł za kawałek poliestru. Dobrze, że są wyprzedaże- przy dwukrotnie niższej cenie metka z napisem "100% poliester" od razu wygląda jakoś szlachetniej. A na zdjęciach jeden z moich ulubionych kawałków Krakowa, nie wiem jak to się stało że nigdy wcześniej się nie pojawił!

| Zara blazer and bag | Zara Kids dress | River Island boots |

photos by Katherine

A jeżeli nie macie planów na przyszłą niedzielę, wpadajcie do Mulholland Drive na Free Market - każdy będzie mógł nie tylko kupić, ale i sprzedać ubrania- już nie mogę się doczekać, mam pełno rzeczy, których chętnie się pozbędę, bo nie domyka mi się szafa. Do zobaczenia!

|StylediggerTV|

2012-01-17T17:25:00.002+01:00

I am really sorry, but this video is available only in Polish, but I'll do my best to add English subtitles to the next ones as soon as possible!

Ta-daam! Po długiej przerwie na bloga wraca video, tym razem we współpracy z ISTV. Odcinki będą ukazywać się co tydzień. Chyba najbardziej cieszę się na fragmenty z DIY- mam nadzieję że pomogą mi rozwinąć moje dość ubogie zdolności manualne, utrzymywać wysoki poziom kreatywności, no i przy okazji może kogoś zainspirują. Dobrze zrobić coś własnoręcznie, kiedy większość czasu spędzamy robiąc superważne i mniejsuperważne rzeczy na komputerze czy czytając. Mam nadzieję że się Wam spodoba, a jeżeli nie- pamiętajcie że nikt Was nie zmusza do oglądania, a w sieci jest dużo innych rzeczy do zobaczenia. Jeżeli macie jakieś pytania czy sugestie, chętnie je przeczytam. Enjoy!

PS "Swój" i "na przykład" to najmodniejsze słowa w tym sezonie.

|Spot Digging: Love Krove|

2012-01-16T15:47:00.002+01:00

Another place worth visiting in Cracow is Love Krove- a restaurant for all burger lovers. The best thing, besides great interior and good quality meat, are all the different ingredients you can order your burger with- avocado, guacamole, camembert and many more. All burgers are available also in chicken and vege version.

Ostatnio w ramach cyklu Spot Digging pokazywałam Wam wegetariańską Karmę, więc teraz, tak dla odmiany, czas na porządny kawał mięsa. W burgerze. Bo o ile nie znoszę hamburgerów w okropnych fast foodach, o tyle uwielbiam te porządnie zrobione, ze świeżych składników, gdzie możemy odróżnić od siebie poszczególne smaki, a całość nie zlewa się nam w jedną masę o smaku tektury. Love Krove odwiedzam odkąd tylko pojawiło się na krakowskim Kazimierzu, czyli od prawie dwóch lat, a ich burgery należą do najlepszych jakie jadłam. Na pewno nie spotkałam jeszcze równie smacznych nigdzie w Polsce. Poza świetnym mięsem i chrupiącą bułką, loveburgery punktują ciekawymi składnikami- możemy zamówić wersję m.in. z camembertem, awokado, pesto, guacamole czy roszponką. Każdy z burgerów występuje w opcji z kurczakiem lub wegetariańskiej, z kotletem zrobionym z ciecierzycy i różnych warzyw. Jest też szeroki wybór napojów, od lemoniad Fritz, przez szejki, po...mleko z miodem. Do tego mają ładny wystrój, no i jeszcze nie zdarzyło mi się tam pójść i nie spotkać nikogo znajomego- jednym słowem LOVE.

|Love Krove, Józefa Street 8, Kazimierz, Kraków|

|A little less conversation, a little more action please|

2012-01-13T11:50:00.000+01:00

Since I discovered it, Zara Kids has been my favourite place to shop during sales- everything is much cheaper than in other Zara departments, and what's even more important, there's no crowd fighting over last pair of shoes. I bought this cutest dress ever few days ago and I was absolutely sure that it'll have to wait unitil spring. But this year's winter is getting more and more summerlike, so I had a chance to wear it yesterday, in a 60's inspired outfit, with bottle green collar and navy boots.

Kilka dni temu kupiłam na wyprzedaży w dziecięcym dziale Zary biało-granatową uroczą sukienkę. Potraktowałam ją jako zakup na lato i nie sądziłam, że będę mogła ją nosić jeszcze w tym sezonie. A tu proszę- wczoraj, w związku z wyjątkowo niezimową pogodą, miała swoją premierę, trochę w klimacie lat sześćdziesiątych. Kozaki zaliczyły u mnie ostatnio wielki powrót- po długim okresie panowania botków wróciły do łask, a te granatowe, ze srebrnymi okuciami, noszę zdecydowanie najczęściej. Niby nic odkrywczego, zwykła sukienka i stary płaszcz, ale ten zestaw wnosi jednak jakiś powiew świeżości do mojej garderoby. Może to kwestia kolorów, butelkowej zieleni i granatu, które bardzo lubię, a dziwnym trafem nie mam żadnych ubrań w tych kolorach (mam za to sporo granatowych i zielonych cieni do oczu, których nigdy nie używam)? W każdym razie zarówno departament kozaków, jak i dział zieleni i granatu będą musiały uzupełnić zapasy.

|Win a Zara gift card with Pinspire|

2012-01-12T23:38:00.003+01:00

Sorry guys, this giveaway is open for Poland based readers only!

Uwaga zmiana planu z przyczyn technicznych- voucher do Topshopu zmienia się w voucher do Zary, kwota bez zmian:)

Pinspire to miejsce, gdzie możecie kolekcjonować zdjęcia, układać je tematycznie i dzielić się nimi z innymi. Okres karnawału to czas, kiedy najbardziej poszukujemy inspiracji (i sukienek!), więc razem z Pinspire mam dla Was konkurs, w którym nagrodą jest voucher do wykorzystania w Zarze o wartości 200 złotych. Po prostu stwórzcie w Pinspire kolekcję zdjęć o tematyce karnawałowej, podeślijcie mi do niej linka wraz ze swoim adresem mailowym w komentarzu pod tym postem, do 18 stycznia, a ja następnego dnia wybiorę najbardziej inspirującą moim zdaniem kolekcję. Miłego pinowania!

Rozwiązanie: Nagroda trafia do Magdaleny Krawczyk- gratulacje. Wszystkim bardzo dziękuję za zgłoszenia, mój folder "inspiracje" zdecydowanie się wzbogacił:)

|Spot Digging: flea market on Hala Targowa|

2012-01-09T20:17:00.003+01:00

Another place worth visiting in Cracow is Sunday flea market on Hala Targowa. You can find amazing vintage items there (actually, you can find almost everything there), just remember to show up as early as possible.

Kolejnym miejscem, które chciałabym pokazać Wam w ramach cyklu odkrywania ciekawych miejsc, jest targ staroci pod Halą Targową. W każdą niedzielę rozkładają tam swoje "stragany" (słowo stragany ujęłam w cudzysłów, bo większość rzeczy jest po prostu rozłożona na chodniku) dziesiątki sprzedawców- od profesjonalnych antykwariuszy, po sprzedające wszystko i nic stuletnie staruszki. Co można tam kupić? Właściwie łatwiej byłoby chyba wymienić rzeczy, których pod Hala Targową znaleźć się nie da. Są tam stare zdjęcia (zawsze zastanawiam się kto na nich jest i jakie były losy tych ludzi), albumy, książki i archiwalne numery gazet czy magazynów. Jest stara porcelana, garnki, sztućce, wszelkiego typu tablice, wieszaki i puszki. Jest mnóstwo starych aparatów, telefonów, maszyn do szycia i do pisania. Są buty, łyżwy, skórzane torby, futrzane czapy i piękne zegarki. Są i rowery- nie wiem jak jest teraz, ale kilka lat temu krążyła po Krakowie plotka, że kiedy ukradną ci rower, możesz spokojnie udać się w kolejną niedzielę pod Halę Targową i kupić go sobie jeszcze raz. Ale chyba najbardziej fascynują mnie stosy części do jakichś bliżej nieokreślonych urządzeń, których zastosowania nie znają nawet sami sprzedawcy, jednak wydaje się to nikomu nie przeszkadzać. Granica między sprzedawcą a klientem jest zresztą dość płynna- kilka osób było wczoraj żywo zainteresowanych odkupieniem mojego aparatu. Klimatu panującego pod Halą Targową nie da się porównać do niczego innego- trzeba tylko pamiętać o odpowiednim ubiorze (obowiązuje nie tylko zasada "mniej znaczy więcej", ale i "gorzej znaczy lepiej"- to jak wyglądamy ma duży wpływ na ceny proponowane przez sprzedawców), pilnowaniu swoich rzeczy (kopertówka to słaby pomysł) i polowanie na starocie na pewno będzie udane. Najlepiej jest pojawić się tam wczesnym rankiem- wiem, że wstawanie w niedzielę o 6 rano nie brzmi dobrze, ale już koło 10 zaczyna się robić bardzo tłoczno, a najciekawsze rzeczy znikają znacznie wcześniej. Najbardziej wytrwali mogą udać się jeszcze na pobliski targ na Placu Nowym na Kazimierzu- bardziej uporządkowany, ale znacznie mniej efektowny. A jeżeli zdarzy Wam się zabłądzić w okolice Hali w godzinach nocnych, koniecznie spróbujcie słynnych grilowanych kiełbasek, sprzedawanych z niebieskiej nyski- godziny otwarcia 20-3, zwykle trzeba odstać swoje w kolejce, ale za to jest to chyba najbardziej towarzyska kolejka świata.

| flea market on Hala Targowa, corner of Grzegórzecka and Daszyńskiego streets, Kraków|

|Oh, what a night, late December back in '63|

2012-01-03T17:46:00.000+01:00

I'm permanently looking for clothes which I can wear over a dress or a blouse. And as I'm not a big fan of classic blazers (too formal) and cardigans (booriing), they're pretty hard to find. So instead of buying new ones, I've mixed a grey jacket with a black cardigan from American Apparel and wore them over my mint Zara dress. Mint and burgundy has become my favourite color combo lately!

Cierpię na permanentny niedobór ubrań, które mogłabym nosić na sukienki czy bluzki. W tradycyjnych marynarkach, nawet tych spod znaku "boyfriend blazer" czuję się zbyt sztywno, a kardigany są jakieś takie zwyczajne. Ramoneski strasznie mi się ostatnio znudziły, a dżinsowe kurtki w ogóle nie wchodzą w grę. Zbliżone do ideału jest moje czarne jedwabne wdzianko, ale dalsze poszukiwania wciąż trwają. Póki co, radzę sobie warstwowo łącząc różne okrycia- w tym wypadku szary żakiet z Zary i gruby czarny sweter z American Apparel. Poza tym odkryłam swoje nowe ulubione połączenie kolorystyczne- miętowy (sukienkę kupiłam w Zarze podczas zakupów z Joanną Horodyńską) i bordowy (torebka to mój najnowszy łup vintage, jest mała, ale mieści prawie wszystko).

|Spot Digging: Karma|

2012-01-02T20:58:00.015+01:00

New Year, new energy- I've finally managed to start a new post series about my favourite spots in Cracow. The first one is Karma, a super nice organic bistro on Krupnicza street- definitely a place to check out when you're in Cracow.

Początkiem stycznia zawsze jakoś łatwiej jest mi się zabrać za rzeczy, które wcześniej odkładałam- jest nawet szansa, że odpiszę na wszystkie zaległe maile. W końcu postanowiłam też ruszyć z zapowiadanym już wcześniej cyklem postów o moich ulubionych miejscach w Krakowie. Zresztą czy jest lepszy sposób na rozpoczęcie nowego roku niż bananowe naleśniki w dobrym towarzystwie? Dzisiaj rano (rano, czyli o 11.30) wybrałyśmy się więc z Ryfką do Karmy- małego organicznego bistro na Krupniczej. Byłam tam już kilka razy i nigdy się nie zawiodłam, poza tym to miła odmiana dla wszystkich obdrapanych, zadymionych (no dobra, teraz już nie) "klimatycznych krakowskich knajpek", w których jest tak ciemno, że nie widać rozmówcy, a atmosfera jest co najmniej ponura.

Nie jestem wegetarianką, ale naprawdę lubię warzywa i wegetariańsko-wegańska Karma jest dla mnie idealną opcją na śniadanie czy szybki obiad- próbowałam już niezłej tarty i wyjątkowo dobrych grzanek z grillowanymi warzywami. Tym razem postawiłam na amerykańskie naleśniki z bananem i syropem klonowym- były świetne, chociaż zaburzona proporcja ilości banana do ilości naleśników sprawiła, że zostałam z dwoma suchymi pancake'ami. Podobno godny uwagi jest też flagowy produkt Karmy, czyli organiczna kawa sprowadzana z małej londyńskiej palarni Union Coffee- podobno, bo kawy prawie nie piję (a jeżeli już, to jest to raczej mleko zabarwione kawą, niż kawa z prawdziwego zdarzenia), więc nie mogę podzielić się swoją opinią. Duży plus za wystrój- prostota i świeżość idzie w parze z jakąś taką fajną przytulnością, no i mają piękne drewniane stoły. Zdecydowanie więc Karmę polecam, a jeżeli macie jakieś swoje ulubione miejsca, chętnie o nich przeczytam- być może uda mi się odkryć w ten sposób coś nowego.

| Karma, ul. Krupnicza 12, 31-123 Kraków |

|Younger than yesterday|

2011-12-30T12:24:00.000+01:00

Every year I have my NYE dress and all the accessories ready long before the party but I always change my mind at the very last minute and finally choose something much more casual and easy. It's already become my little NYE tradition. Sooo I'm still not sure if I'll wear this Miu Miu-like Topshop dress, but I just couldn't help showing it to you. I hope you'll have lots of fun, happy New Year everybody!

To już moja coroczna sylwestrowa tradycja- mam przygotowaną sukienkę, dobrane dodatki, wszystko czeka pięknie odprasowane, po czym pięć minut przed wyjściem zmieniam zdanie i przebieram się w coś dużo prostszego. Jednak moja brokatowa sukienka z Topshopu, bardzo w stylu Miu Miu, kupiona podczas zakupów z Joanna Horodyńską, ma spore szanse na złamanie tej zasady. Jeżeli chodzi o podsumowania i postanowienia, jestem ostatnią osobą, która nadaje się do ich robienia, za to Nowy Rok, jak każdy świeży początek, zawsze mnie ekscytuje- chociaż nie przeszkadza mi to we wpisywaniu starej daty gdzie tylko się da mniej więcej do połowy października. Bawcie się świetnie, wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

| Topshop dress via shopping with Dreft | Mango shoes | TK Maxx clutch |

|Run, run Rudolph!|

2011-12-24T14:31:00.001+01:00

This year in Poland we have more mud than snow for Christmas, but it doesn't make it any less amazing. I hope you'll have a wonderful holidays with your beloved ones and I wish you all the best guys- have a very Merry Christmas!

Zima trochę w tym roku oszukuje, dlatego raczej lekko ubłoceni niż ośnieżeni życzymy Wam z Polarem wszystkiego, wszystkiego najlepszego. Spokojnych (ale nie nudnych!) świąt spędzonych w gronie najbliższych, dużo radości i entuzjazmu do odkrywania świata, nie tylko przez podróże. Wesołych Świąt!

|Stardust|

2011-12-23T23:07:00.000+01:00

Few more pictures from last weeks Dawid Wolinski's show- I was wearing a classic BCBG Max Azria dress from Pozyczara.pl - I was so sad when I had to send it back!

W zeszłym tygodniu, przed pokazem Dawida Wolińskiego, w moim zwykłym kryzysie pt."nie mam co na siebie włożyć, bo wszystkie moje ubrania wydają się zupełnie bez sensu", z pomocą przyszła mi ekipa serwisu Pożyczara.pl. Taaak, mnie też ta nazwa kojarzy się tylko i wyłącznie z Gossip Girl, i całkiem słusznie, bo to miejsce, gdzie na specjalne okazje można wypożyczyć sukienki od projektantów. Jest Balenciaga, jest Gucci czy Herve Leger, jest i Dawid Woliński. Ja wybrałam klasyczną małą czarną od BCBG Max Azria- przyniósł mi ją, pięknie zapakowaną, kurier, a jedyne co musiałam zrobić już po pokazie, to spakować ją z powrotem do pudełka i zadzwonić po kuriera (z którym swoją drogą zaczynam się już powoli zaprzyjaźniać). I choć zasypujący widownię przy finale pokazu śnieg lekko mnie zestresował, to udało mi się nic na siebie nie wylać i cała operacja przebiegła więcej niż pomyślnie, trochę smutno było mi tylko rozstawać się z sukienką.

| BCBG Max Azria dress via Pożyczara.pl | Mango clutch | Gabriella tights |

photos by Harel and me

|I've bought some corn for popping|

2011-12-22T11:39:00.001+01:00

The only thing worst than spending time in a shopping mal is spending time in a shopping mall during Christmas time. I've ordered all my gifts online and I'm not even getting close to any shops for the next few days. However, last week I had a really good time shopping with other bloggers and a polish stylist, Joanna Horodynska and looking for a perfect NYE dress. I've found one (well, two) and I can't wait to show it, but for now they're stuck in my car in a snowdrift- hello, winter! Thank you Dreft and Aliganza for a lovely event!

Od spędzania czasu w galerii handlowej gorsze może być tylko spędzanie czasu w galerii handlowej w okresie okołoświątecznym. Wszystkie prezenty zamówiłam przez internet, więc gorączkowe bieganie po sklepach na szczęście mi nie grozi. Co więc skłoniło mnie do dłuuugiego pobytu w Złotych Tarasach w zeszłym tygodniu? Doborowe towarzystwo i superkomfortowe warunki zakupów (o tym, że to nie ja za nie płaciłam, nie wspominając)- od teraz nie wychodzę do sklepów bez kierowcy. Wraz z kilkoma innymi blogerkami miałyśmy okazję wydać po 500 zł na sukienkę sylwestrową, a rad udzielała nam Joanna Horodyńska. Ja uwinęłam się z moim wyborem tak szybko, jak tylko się dało i resztę czasu spędziłam na plotkach i robieniu zdjęć- wymiana opinii była dla mnie naprawdę ciekawa, niesamowite jak różne osoby mają zupełnie różne podejścia do blogowania, i pewnie każde z nich jest równie dobre. Pokazałabym Wam moje zakupy od razu, ale utknęły w zaspie na podwórku znajomych, razem z całym moim samochodem- mam nadzieję że uda mi się je odzyskać przed wiosennymi roztopami, bo charakter mają wybitnie sylwestrowy. Organizatorem całej akcji była marka Dreft, której bardzo dziękuję, podobnie jak Aliganzie za supermiłe przyjęcie i pyszne jedzenie.

|You could tell a tale|

2011-12-18T19:08:00.000+01:00

All the clothes I have can be divided into two categories. First group is things I've bought in high street stores, online shops etc.- I wear them until I get bored, then I sell them or give them away. Second group is all the special stuff, usually vintage, all the clothes I really love and treat like royalty, because I know they're irreplaceable. The brown hat my grandfather bought in the 50's, golden cage bag from Mulholland Drive vintage shop, knitted Celapiu cape or leather bag with a carpet pannel, bought at Marrakech market are just a few examples. Last week this beaultiful vintage belt joined them- I just love the tassels and golden flowers with pearls. Today I'm wearing it with a velvet Topshop dress and leopard print fur coat.

Wszystkie moje ubrania i dodatki dzielą się na dwie kategorie. Do pierwszej należą te zwykłe, najczęściej po prostu kupione w sieciówce, które noszę aż mi się nie znudzą, a potem oddaję lub odsprzedaję, a w przypadku kiedy uda mi się je doszczętnie zniszczyć- wyrzucam. Druga kategoria to ukochane skarby, o które dbam jak tylko mogę, bo wiem że nie da się ich niczym zastąpić. Brązowy kapelusz, kupiony przez mojego dziadka w latach pięćdziesiątych, złota torebka-klatka z Mulholland Drive, wełniana pelerynka od Celapiu, czy dywanikowa torba kupiona na targu w Marakeszu- to właśnie przykładowe rzeczy z działu skarbów. Ostatnio dołączył do nich też mój nowy pasek- aksamitny, wyszywany w złote kwiaty, z których każdy ma w środku perłowy guzik. Przywodzi mi na myśl orientalną kolekcję Chanel pre-fall, Paris Bombay- koniecznie zobaczcie video z pokazu, bo jest naprawdę piękne. A tło do paska stanowią dzisiaj welurowa sukienka z Topshopu, z której nieustannie sypie się brokat (można łatwo ustalić trasę, po której się poruszałam w ciągu dnia) i ciepłe futro w panterę.

|Dawid Woliński show|

2011-12-16T10:12:00.001+01:00

Wciąż nie mamy w Polsce portalu o modzie z prawdziwego zdarzenia, lokalnego odpowiednika Style.com. W związku z tym obejrzenie zdjęć archiwalnych kolekcji większości projektantów graniczy z cudem- efekt jest taki, że projektantów takich jak Dawid Woliński znają wszyscy, a nikt nie wie jak tak właściwie wyglądają zaprojektowane przez nich ubrania. Próbowałam przed pokazem przejrzeć twórczość Wolińskiego, ale strona projektanta nie przyniosła zbyt wielu odpowiedzi. Zaprezentowane są na niej wybrane lookbookowe zdjęcia kilku starszych kolekcji (ze sporymi przerwami- mamy zimę 2007, a potem...zimę 2009; zastanawiam się czy wynika to z przerw w pracy projektanta, czy po prostu strona nie jest aktualizowana), ale brakuje na przykład zeszłorocznego pokazu w Pałacu na wodzie. Udało mi się w końcu odnaleźć film z pokazu, ale dotarłam do niego dopiero przekopaniu się przez stos artykułów z gatunku "gwiazdy na pokazie Wolińskiego". Żeby było jasne- nie jest to absolutnie zarzut w stronę projektanta czy jego ekipy, chodzi mi o przedziwny sposób, w jaki odbierane są u nas przez media pokazy mody- jako chyba najmniej istotny element postrzegane są same ubrania.

Szłam do hali zdjęciowej na Domaniewskego, gdzie odbywał się pokaz, z nastawieniem że zobaczę elegancką prezentację wieczorowych sukni. W tym przekonaniu utwierdziło mnie jeszcze otwarcie pokazu kilkunastominutowym koncertem skrzypaczki Patrycji Piekutowskiej i biała wieczorowa suknia, która jako pierwsza ukazała się na wybiegu. Ale już chwilę poźniej dotarło do mnie jak bardzo się myliłam, i do końca pokazu siedziałam naprawdę zachwycona, gorączkowo naciskając spust migawki, żeby przypadkiem niczego nie ominąć. Bo pokaz Wolińskiego był piękny. Właściwie to piękne w nim było wszystko- od scenografii w klimacie paryskiego dworca, przez świetnie wystylizowane sylwetki autorstwa Agnieszki Ścibor, po doskonałą choreografię, na naprawdę światowym poziomie, przygotowaną przez Katarzynę Sokołowską i doskonały dobór modeli.

Sama kolekcja była równie zachwycająca, co oprawa pokazu. Męskie sylwetki były...męskie, z dandysowo-grunge'owymi wpływami. Zestaw z brązowy futrem i miętowym szalikiem na tyle przemówił do mojej wyobraźni, że postanowiłam koniecznie zaopatrzyć się taki szal. Damskie sylwetki były czasem dziewczęce, czasem kobiece, momentami równie nonszalanckie, co męskie stroje. Wiem, że nie powinno się oceniać kolekcji poprzez pryzmat własnych wyborów zakupowych, ale naprawdę chętnie widziałabym większość tych ubrań w swojej szafie. Pewnie pojawią się zarzuty że kolekcja momentami nawiązywała do Ricka Owensa (męskie kurtki, spodnie, koszule) czy Miu Miu (kołnierzyki, brokatowe buty), jednak dla mnie były to inspiracje na tyle dalekie, że zupełnie mi nie przeszkadzały, co więcej, uważam że wniosły do kolekcji dużo dobrego. Poza tym były inne elementy, bardzo charakterystyczne i nadające klimat całej kolekcji, jak chociażby pionowe rozcięcia w sukienkach. Nie spodziewałam się że to napiszę, bo widziałam już kilka pokazów, które naprawdę mi się podobały, ale zdecydowanie, biorąc pod uwagę kolekcje, wygląd wybiegu, choreografię, muzykę i w końcu samych modeli- był to najlepszy pokaz mody, na jakim byłam.

|Let's hear it for the boy|

2011-12-15T13:50:00.004+01:00

This Mango clutch with a sad, sad lion on it is the best thing that happened to my wardrobe in months. I just love it, it looks like I've stolen it from Iris Apfel. Such a bummer that I lost my lion king belt last year- they could be friends.

Najbardziej wytrwali czytelnicy mojego bloga być może pamiętają kosmiczny pasek z kołatką i głową lwa. Zginął mi gdzieś przy przeprowadzce, a szkoda, bo teraz miałby towarzystwo. Torebka ze smutnym lwem z Mango jest zdecydowanym hitem, wygląda jakbym ukradła ją z szafy Iris Apfel. Gdybym była projektantem dodatków, robiłabym tylko takie rzeczy. Mam nadzieję, że wieczorem lew będzie w lepszym humorze, bo ma dziś swoją premierę.

Mango clutch, photos by Katherine and moi

|Do you know why you got feelings in your heart?|

2011-12-11T08:28:00.000+01:00

It's getinng colder and colder, but I'm definintely prepared for winter to come. With my shearling lined boots, wool sweater and warm parka I could easily become a part of Northern Exposure's cast!

Sezon zimowy uważam za rozpoczęty dopiero wtedy, kiedy pierwszy raz poślizgnę się na chodniku. Istnieje obawa, że w tym roku zima wcale się dla mnie nie nie zacznie, bo w końcu mam porządne zimowe buty- skórzane, ocieplane kożuchem i z traperowatą podeszwą. Do tego wełniany sweter, ciepła parka i spokojnie mogłabym wystąpić w którymś z odcinków Przystanku Alaska.

|Asteroids|

2011-12-05T19:54:00.000+01:00

In early 2000's wide leg pants was the only type of trousers I wore. And I was absolutely sure that I'll never, ever wear slim fit pants again, let alone skinnies. Well, I was wrong. But then I was wrong again, thinking that skinny jeans are the only right choice to make. Here are my first wide leg pants since high school- I just love the planet print, especially when mixed with a star printed blouse.

Ręka do góry, kto w okolicach 2004 roku nosił spodnie z nogawkami tak szerokimi i długimi, że wlokły się do ziemi, a po kilku tygodniach były całe postrzępione i nadawały się tylko do wyrzucenia! Ja powinnam podnieść obie, bo miałam chyba ze cztery pary, w tym jedne sztruksowe. Poważnie. I byłam przekonana że nigdy, absolutnie nigdy nie założę wąskich spodni. Jak się okazało, założyłam, i to na tak długo, że nawet tegoroczny wiosenny powrót szerokich nogawek nie zrobił na mnie większego wrażenia. Ale kiedy kilka tygodni temu znalazłam wiszące samotnie na wieszaku, przecenione super szerokie spodnie w planety (dla niektórych to mogę być zwykłe kropki, ja w nich widzę planety), nie mogłam ich tam zostawić. Zwłaszcza że z gwieździsta bluzką z dziecięcego działu Zary tworzą kosmoduet idealny.

|Łucja Wojtala - a visit in knitted paradise|

2011-12-04T16:26:00.001+01:00

Few pics from an atelier of a great polish knitwear designer, Łucja Wojtala. She lives and workes in Kęty, a small city near Cracow and last week me and Ryfka of Szafa Sztywniary invited ourself to her place to see how her dreamy, magical collections are made, step by step. You can find Łucja's clothes in her online shop- they're all super warm and cosy, just perfect for a cold winter!

O wzorzystych dzianinach Łucji Wojtali po raz pierwszy usłyszałam przy okazji dyplomowej kolekcji projektantki, jednak okazję zobaczenia projektów na żywo miałam dopiero tej jesieni w Łodzi. Przed pokazem najnowszej wiosennej kolekcji, w showroomie obejrzałam ze wszystkich stron ubrania z kolekcji jesiennej, na ten sezon. Wrażenia chyba najlepiej opisuje mało profesjonalne stwierdzenie, że do tych wszystkich swetrów po prostu chce się przytulić. Ciężko było mnie od stoiska Łucji odciągnąć, i to wcale nie tylko dlatego że leżały przy nim słodycze. Na odchodnym zapytałam jeszcze, gdzie właściwie znajduje się pracownia i siedziba firmy. Pewnie zastanawiacie się teraz- Warszawa, Poznań czy Łódź? Może ewentualnie Kraków? Nic z tego, Łucja Wojtala mieszka i tworzy w Kętach, niewielkiej miejscowości koło Bielska-Białej. A że jako prawie-Bielszczanka do Kęt mogę dotrzeć w dwadzieścia minut na rowerze, nie mogłam sobie odpuścić takiej wizyty i tym sposobem dwa tygodnie temu razem z Ryfką wprosiłyśmy się do Łucji.

Pierwszym punktem programu było miejsce gdzie rodzi się cała kolekcja, czyli sama pracownia. Nigdy nie widziałam takiego nagromadzenia dzianin w rożnych fazach rozwoju w jednym miejscu- kilometry przędzy, stosy próbek, gotowe wzory i zarchiwizowane kolekcje. Ale zanim zaczęłyśmy cokolwiek oglądać, zadałyśmy Łucji setkę pytań o studia na SAPU, staż u Johna Galliano, proces powstawania kolekcji- jak się okazało, były one tylko wstępem do miliona pytań, które padły później, gdy już zobaczyłyśmy jak naprawdę robi się te "swetry". Ale po kolei!

Główna bohaterka dzisiejszego postu, czyli Łucja Wojtala, z anielską cierpliwością tłumacząca nam proces powstawania wzorów- od projektowania w specjalnym programie, przez tłumaczenie ich przez programistów na język maszyn dziewiarskich, po samo wykonanie przez wielkie i poważnie wyglądające machiny podłączone do komputerów. A to dopiero początek procesu produkcji- gotowe dzianiny są prane (takie prosto z maszyny wcale nie są miękkie i przytulne), prasowane, później wycina się z nich elementy danego ubrania- rękawy, kieszenie itp., zszywa, obszywa, zaszywa, naszywa i już prawie mamy gotowe ubranie. Prawie, bo po drodze jest jeszcze kilka kontroli. Właściwie nigdy nie zastanawiałam się nad procesem powstawania moich swetrów czy dzianinowych sukienek, ale od teraz patrzę na nie ze zdecydowanie większym szacunkiem- w życiu bym nie pomyślała że to taka skomplikowana sprawa!

Tytułowy dzianinowy raj- gdyby to było moje miejsce pracy, pewnie całymi dniami nie robiłabym nic poza głaskaniem miękkich materiałów i przeglądaniem setek kolorowych wzorników. Puszysty manekin zdecydowanie wpisuje się w ogólny przytulny klimat.

Udało nam się przeszkodzić w pracy znacznie większej ilości osób niż tylko jednej Łucji. Na zdjęciu jej siostra, również zaangażowana w swetrowy interes- bo chociaż kolekcje Łucji są jej autorskim dziełem, to dziewiarstwo to rodzinna tradycja Wojtalów od dwóch pokoleń, a przy tworzeniu kolekcji Łucja korzysta z imponujących zasobów i technologii rodzinnej fabryki. Podobno aż do kolekcji dyplomowej broniła się przed wykorzystywaniem dzianin w swoich projektach jak tylko się dało, przełom nastąpił dopiero pod koniec studiów. Moim zdaniem to świetny wybór- po pierwsze, szkoda byłoby nie wykorzystać takiego wsparcia i zaplecza, po drugie, o ile młodych projektantów mamy coraz więcej i więcej, o tyle świetnej jakości dzianiny (jeżeli szefowa działu mody Elle, Alicja Kowalska, nazywa je superdzianinami, to musi coś w tym być) to wciąż rzadkość.

Oglądanie ubrań zaczęłyśmy od starszych kolekcji, na pierwszy ogień poszedł wspaniały płaszcz z ptakami z zimy 2008/09- to chyba czaple, ale że na ornitologii znam się w podobnym stopniu co na dziewiarstwie, to nie dam sobie uciąć ręki. Wzór to dla mnie mistrzostwo, w połączeniu z misternym wykonaniem naprawdę robi wrażenie- nigdy nie znajdziemy czegoś takiego w sieciówce.

Skuszone cukierkowymi kolorami, odkopałyśmy też z któregoś z pudeł miniaturowe, urocze spódniczki- doskonały przykład na to, że dzianina to nie tylko swetry.

W końcu przyszedł czas na moją ulubioną kolekcję, jesień/zima 2011/12, czyli obecny sezon. Wzory z jednej strony kojarzą mi się trochę holendersko, z porcelaną z Delft, z drugiej przypominają mi marokańskie mozaiki, ale tak naprawdę ogólny wydźwięk kolekcji jest bardzo swojski. Przymierzyłam jedną z sukienek- one naprawdę grzeją, czułam się jakbym owinęła się grubym kocem. Zdecydowanie idealna opcja na zimę.

Na końcu obejrzałyśmy najnowszą kolekcję, zaprezentowaną na pokazie w Łodzi. W końcu mogłam obejrzeć z bliska obite dzianiną buty, które zachwyciły mnie na wybiegu. Niestety, zostały stworzone wyłącznie na potrzeby pokazu i nie trafią do sprzedaży.

Obie z Ryfką wyszłyśmy zachwycone- możliwość obserwowania procesu powstawania dzianin kroku po kroku sama w sobie jest czymś niesamowitym, a ogromna wiedza Łucji i cierpliwość w odpowiadaniu na nasze najbardziej oczywiste i podstawowe pytania przeniosła nas jeszcze na kolejny level podziwu. To taka moda, którą tygrysy lubią najbardziej- bez rozpychania się łokciami, bez wydumanej ideologii, za to z tradycjami, dużą dozą oryginalności i świetnym wykonaniem.

A na koniec kluczowe informacje, do których pewnie wszyscy przewinęli tekst po przeczytaniu pierwszego zdania, czyli gdzie i za ile. Dobra wiadomość- Łucja korzystając z zasobów rodzinnej dziewiarni może szaleć z wzorami i dbać o super jakość, nie narzucając wysokich cen. Za delikatne sweterki zapłacimy od 150 zł, przez 200-300 zł za kardigany, po 500-700 zł za grube sukienki i płaszcze. Czyli tak jak w Zarze, tylko lepiej. Na razie działa tylko sklep internetowy, jednak ubrania Łucji Wojtali mają się niedługo pojawić w jednym ze stacjonarnych sklepów z ubraniami młodych projektantów. Zresztą ja do pracowni Łucji na pewno jeszcze wrócę, nie tylko ze względu na sympatię do marki- w całym moim nieogarnięciu udało mi się tam zostawić moją ulubioną marynarkę:)

|Dalmatian print|

2011-12-01T10:51:00.006+01:00

I just fell in love with dalmatian print clothes at Topshop Unique show. Few weeks ago I almost bought a Cruella coat from regular Topshop's collection, but just before going to the cash desk I've realized that in a month I'd propably be totally fed up with this print. So instead of buying the fur coat I've customised my old black one from a polish brand Reserved. Mum, thanks for helping me with sewing!

Chciałam zacząć tego posta od nawiązania do bajki Disneya "101 Dalmatyńczyków", a że nie pamiętałam czy wyszedł w '95, '95, a może '97 roku, sprawdziłam to w Wikipedii i okazało się że film miał premierę (także w polskich kinach, z polskim dubbingiem) w 1965. W latach dziewięćdziesiątych odświeżono jedynie dubbing (w obu wersjach rola gęsi przypadła Irenie Kwiatkowskiej). Będę teraz w szoku przez cały tydzień- to odkrycie na miarę faktu, że na cukrze waniliowym wcale nie jest napisane waniliowy tylko wanilinowy.

Wracając do tematu, dalmatyńczykowy wzór spodobał mi się już podczas przeglądania zdjęć z pokazu kolekcji Topshop Unique, a kilka tygodni temu znalazłam świetne futro w ciapki w zwykłej, tańszej linii Topshopu i byłam z nim już prawie przy kasie, kiedy dotarło do mnie, że za miesiąc czy dwa prawdopodobnie nie będę mogła na nie patrzeć. Zostało więc w sklepie, a ja stwierdziłam że lepszym pomysłem będzie obszycie czegoś dalmatyńczykowym futerkiem, które w każdej chwili można odpruć. Padło na dłuższy czarny płaszcz, kupiony w czasach kiedy w sieciówkach można jeszcze było znaleźć rzeczy naprawdę dobrze uszyte, czyli jakieś 7 lat temu- powinnam go chyba podpisać "vintage Reserved".

PS. Mamo, dzięki za pomoc z szyciem!

photos by Katherine

|Cliquot|

2011-11-29T12:26:00.000+01:00

Last week I added two new pairs to my collection of classic pumps. Hey winter, there's no need to hurry!

Ostatnio zdecydowanie wygrywają u mnie buty o możliwie klasycznym kształcie. Niedawno do kolekcji dołączyły kolejne dwie pary. Zielone dostałam od Fleq, a beżowe kupiłam w outlecie Aldo na Wiślnej. Mają dwie różne podeszwy, jedną jasną, drugą ciemną, co zauważyłam dopiero na zdjęciach, ale w sumie mi to nie przeszkadza i pasuje do ogólnego czarno-białego klimatu dzisiejszego posta. Poza tym chce mi się śmiać z mojego nieogarnięcia za każdym razem, kiedy na nie patrzę. Stoją na półce obok czarnej wersji sprzed kilku miesięcy- w końcu miałabym co nosić do moich czarno-białych rajstop.

| black & beige - Aldo | green - Fleq |

|Peach plum pear|

2011-11-24T18:35:00.003+01:00

Some people dress accordingly to their mood, weather, etc. For me the only factor that matters is how curly my hair is in the morning. It's totally unpredictable, but the rule is easy- the curliest my hair is, the simplest clothes I choose. Last Wednesday was an extreme curl day, so I was wearing a grey vintage dress, my favorite black leather bag and Raramodo golden collar.

Podobno ludzie ubierają się w zależności od pogody, nastroju i innych tego typu irracjonalnych rzeczy. Ja ubieram się w zależności od tego, jak bardzo moje włosy postanowią się danego dnia pokręcić. Mając w pamięci dość przerażający obraz ponoć jedynej prawdziwej polskiej divy, staram się trzymać zasady "im więcej loków, tym prostszy strój". W środę była to rozkloszowana szara sukienka, bordowy sweter w roli ocieplacza i ulubiona ostatnio, najzwyklejsza na świecie, czarna, skórzana torba. W roli ożywiacza złoty kołnierzyk Raramodo- cieszę się że mogę tą nazwę po prostu napisać i nie muszę starać się jej wymówić.

photos by Katherine

|Neo Fashion Jamboree|

2011-11-22T23:43:00.001+01:00

Few shots I took during Neo Fashion Jamboree, last weeks event in my hometown, Bielsko-Biała: designers showroom/ white dresses at Natasha Pavluchenko's show/ Karolina Piech's ice skate boots/ front row/ bloggers panel/ Trendy show.

W zeszły weekend w moim rodzinnym Bielsku odbył się festiwal Neo Fashion Jamboree- jak pisałam wcześniej, naprawdę jestem zaskoczona rozmachem tego wydarzenia. Co więcej, impreza ma być cykliczna! Nie udało mi się zobaczyć zbyt wielu pokazów, skupiłam się na wykładach i prelekcjach (w tym na moim panelu dyskusyjnym o blogach- jeszcze raz dziękuję wszystkim za przybycie, zwłaszcza Kasi i Ryfce), ale zdążyłam zrobić kilka zdjęć: showroom z ubraniami projektantów, m.in. Natalii Siebuły / zwiewne sukienki na pokazie Natashy Pavluchenko, które w Bielsku podobały mi się bardziej niż w Łodzi/ buty a'la łyżwy na pokazie Karoliny Pięch / pierwszy rząd / panel dyskusyjny, na którym z blogerkami i turbokontaktowymi słuchaczami rozmawialiśmy o historii, rozwoju i problemach blogów o modzie (brzmi jak program debaty nad światową gospodarką)/ pokaz fryzur salonu Trendy, który robił wrażenie dzięki modelkom tańczącym na szczudłach.

|We run things|

2011-11-17T16:20:00.007+01:00

Every year at the end of November I'm starting to wonder how the hell am I supposed to survive cold polish winter with a total lack of winter outwear in stores. Really warm coats and jackets are apparently passe. Maybe it has something to do with the fact that most highstreet stores are based in warmer countries (well, H&M would be a weak point of this concept). So actually we have two options- be creative or stay at home. Option two is not an option at all, so I'm turning to layers instead. Last year I was keeping myself warm by wearing a huge sweater over a coat, this season I've chosen a shearling waistcoat instead. I made it by simply cutting off sleeves of my old shearling coat and I just love it this way! Today I'm wearing it with my old coast, beige blazer and a white t-shirt from Zemełka&Pirowska, polish designers based in Cracow.

Co roku o tej porze zaczynam się zastanawiać, jak mam przetrwać zimę przy całkowitym braku naprawdę zimowych okryć w sklepach. Ciepłe kurtki i płaszcze są chyba wyjątkowo passe, może ma to też związek z faktem że większość sieciówek ma korzenie w krajach dużo cieplejszych niż Polska, jak choćby Zara czy Mango (chociaż szwedzki H&M trochę podważa tę teorię). Jedynym wyjątkiem są pikowane puchowe kurtki, które mimo kilku całkiem fajnych zestawień, jakie z nimi widziałam, wciąż kojarzą mi się tylko i wyłącznie z ludzikiem Michelin.

Kryzys grzewczy w sklepach pobudza mnie więc do kreatywności, czyli po prostu kombinowania. W zeszłym roku grzał mnie wielki szary sweter noszony na płaszcz, w tym sezonie dogrzewam się kożuszkową kamizelką. Powstała przez obcięcie rękawów zwykłemu kożuchowi i po kilku dniach noszenia już wiem że był to strzał w dziesiątkę- taka jego wersja jest dużo wygodniejsza, dużo bardziej uniwersalna, no i daje nowe życie mojemu dość wysłużonemu już płaszczowi (czytaj zasłania przetarcia). Tym razem moje kożuchowo-płaszczowe kombo zestawiłam z beżową marynarką i białym t-shirtem (z wykrzyknikiem!) od krakowskich projektantek Zemełki i Pirowskiej.

photos by Katherine

Po zrobieniu zdjęć wybrałyśmy się z Kasią do La Petite France na Tomasza, stosunkowo nowego miejsca w Krakowie, gdzie można zjeść lunch (świetna zupa cebulowa!), napić się naprawdę dobrej kawy i na deser zamówić jeszcze crossainta. Nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem kilku zdjęć i to podsunęło mi pomysł, żeby cyklicznie przedstawiać na blogu moje ulubione miejsca w Krakowie, nie tylko związane z jedzeniem, ale i z zakupami czy po prostu miłym spędzaniem czasu. Dostaję sporo maili z pytaniami o Kraków, więc pomyślałam że fajnie byłoby zebrać to wszystko w jednym miejscu. Co myślicie?

|Pink little thing|

2011-11-15T09:46:00.000+01:00

Buying a wallet has been always quite a serious thing for me- it had to be made of good quality leather, not too heavy and not too big and preferably black. Actually all my wallets since I left primary school and didn't want to use my Lion King little wallet anymore looked pretty much the same. So why one day last week I just stepped into a shop and bought a pink/violet one, so big that it could actually be called a clutch? No idea, but I like it.

Zakup portfela zawsze był u mnie dość poważną inwestycją. Nie chodzi nawet o cenę, ale o całościową powagę sytuacji- musi przecież być porządny, uniwersalny, koniecznie skórzany i najlepiej niezbyt duży. Przez ostatnich kilka sezonów wiernie służył mi męski, czarny portfel, ale w zeszłym tygodniu za sprawą różowej mini-kopertówki wylądował w szufladzie. Zgodnie z zasadą że najlepsze rzeczy znajduje się wtedy, kiedy wcale się ich nie szuka, zgarnęłam ją z koszyka przy kasie w tym samym outlecie LPP, gdzie kupiłam burgundowe spodnie. Teoretycznie jest właśnie portfelem, ma wszystkie wymagane przegródki, ale na upartego można władować do środka jeszcze klucze (płaskie!) i telefon (też płaski) i nosić jako kopertówkę.

|wallet/clutch- House|

|Burgundy suit|

2011-11-09T19:47:00.000+01:00

Pyjama suits has been on my mind for a while now. Ironically, these two burgundy pieces landed together in one outfit quite accidentaly. I bought this floral kimono jacket last week in Topshop and a pair of perfect chinos few days later in polish highstreet store Reserved, but I realized that they're in exactly the same shade of dark red no sooner than when they landed on the same hanger due to terrific lack of place in my closet. Actually it happens quite often, hanging stuff together gives me a lot of ideas for new outfits. Necessity is a mother of invention, they say.

Piżamowa wariacja na temat garnituru chodziła mi po głowie już od dłuższego czasu, ale obie części tego zestawu trafiły do mojej garderoby dość przypadkowo. Kwieciste kimono kupiłam w Topshopie, a kilka dni później w outlecie Reserved znalazłam idealnie leżące burgundowe chinosy (29,90!), jednak fakt że obie rzeczy są w identycznym odcieniu odkryłam dopiero wtedy, gdy z braku miejsca w szafie wylądowały na wspólnym wieszaku. Zresztą wieszanie ubrań warstwowo już nie raz podsunęło mi pomysł na nowe zestawienie tego czy tamtego. To się chyba nazywa potrzeba-matką-wynalazku.

photos by Katherine

|Neo Fashion Jamboree- win a VIP pass|

2011-11-07T20:01:00.001+01:00

Hey guys! I'm giving away a Neo Fashion Jamboree VIP pass including one night accomodation, so if you're in Poland that weekend, just leave your name and email adress in a comment- I'll choose one lucky winner on Sunday. The event lasts from 17 to 20 November and includes young polish and other european designers shows, photo exhibition hosted from Yvan Rodic from Facehunter and more!

Pewnie już słyszeliście elektryzującego niusa, który obiegł w zeszłym tygodniu internet- Yvan Rodic aka Facehunter przyjeżdża w listopadzie do Bielska-Białej. Wyobraziłam sobie właśnie zdjęcia na jego blogu z pomnikiem Reksia w tle, więc żeby cała sytuacja wydała się mniej abstrakcyjna, szybko wyjaśnię powód jego wizyty. Od 17 do 20 listopada w Bielsku będzie się odbywała pierwsza edycja festiwalu Neo Fashion Jamboree. W programie m.in. pokazy młodych (i trochę starszych też!) projektantów z Polski i z innych europejskich krajów, wśród nich m.in. świetnej Domi Grzybek, wykłady na różne tematy związane z modą, m.in. wykład Marleny Woolford i Olgi Nieścier o trendach czy Joanny Malickiej o historii mody w kinie, pokazy filmów, wystawa zdjęć wspomnianego wyżej Facehuntera, panel dyskusyjny o blogach, showroom i kilka innych atrakcji, o których poczytać możecie na stronie NFJ. Jako nie-do-końca-rodowita Bielszczanka jestem bardzo pozytywnie nastawiona i naprawdę zachwycona, że organizatorzy zdecydowali się powołać do życia tak rozbudowane przedsięwzięcie właśnie w Bielsku!

Mam do rozdania podwójną wejściówkę VIP na festiwal, dzięki uprzejmości Ośrodka Szkoleniowego Solver, obejmuje ona także nocleg z soboty na niedzielę- to dwa najważniejsze dni imprezy. Jeżeli macie ochotę wraz z osobą towarzyszącą wziąć udział w imprezie, zwiedzić stolicę Podbeskidzia i zrobić sobie zdjęcie z Bolkiem i Lolkiem, wystarczy że zostawicie komentarz ze swoim imieniem i adresem mailowym pod tym postem, a ja 13. listopada wylosuję osobę, która dostanie zaproszenie. Do zobaczenia!

Rozwiązanie: Wejściówkę z noclegiem wygrywa Agata Kalita, gratulacje!

|Getting sporty|

2011-11-02T15:27:00.001+01:00

It's been a long time since something really different-than-usual-oversized-sweaters appeared in my closet. Sport-inspired pieces are exactly the fresh breeze I needed and it looks like they're here to stay for a longer while. On the second day of Fashion Week Poland I was wearing my old black shirt-dress with a silk jacket, Muffin-wear leggins and a cap, bought in H&M men and right now I'm going through pictures from Rag and Bone's and Isabel Marant's shows over and over again for more sporty inspirations.

Nie pamiętam kiedy ostatnio do mojej szafy trafiło coś tak nowego i świeżego, jak inspirowane sportem ubrania i dodatki. Szara czapka z daszkiem zdeklasowała wszystkie wielkie czapy i kapelusze, a żywe kolory stały się świetnym uzupełnieniem czerni i szarości. W ramach poszukiwania sportowych inspiracji przeglądam wiosenne pokazy Rag&Bone i Isabel Marant i zastanawiam się, jak przemycić do codziennego ubioru moje spodnie na siłownię. Poniżej mój strój z drugiego dnia łódzkiego tygodnia mody- jestem jak małe dziecko i kupione dzień wcześniej legginsy Muffin-wear musiałam natychmiast przetestować. Werdykt- są trochę przyduże, ale po dopasowaniu u krawcowej staną się legginsami idealnymi.

photos by Sofia

|FW Poland: Shumik 100% & Łukasz Stachowicz|

2011-11-01T09:55:00.000+01:00

My two favourites shows from polish Fashion Week- Shumik 100% and Łukasz Stachowicz.

Ze wszystkich pokazów, które widziałam w Łodzi, najbardziej zapadły mi w pamięć dwa- kolekcja Shumik 100%, zaprezentowana w głównej linii pokazów Designer Avenue i offowy pokaz Łukasza Stachowicza. Dlaczego w pierwszej kolejności opisuję pokazy mniej znanych projektantów, a nie gwiazd, takich jak Paprocki i Brzozowski czy Agnieszka Maciejak? Po pierwsze dlatego, że część najpopularniejszych kolekcji widziałam już wcześniej, a w sieci pojawiło się już wiele świetnych relacji, po drugie niektóre z nich odpuściłam, bo nie miałam wystarczającej woli walki, aby przepychać do wejścia, ryzykując przy tym zgniecenie aparatu i właściwie całej siebie. Tłum wystrojonych ludzi, depczących się nawzajem obcasami to naprawdę niesamowity widok- nic dziwnego, że takim powodzeniem cieszyły się ćwiekowane ramoneski Neogotik. Żeby nie było że jestem negatywnie nastawiona- łódzki Fashion Week zorganizowany był naprawdę rozsądnie i całkiem pomysłowo, warto byłoby tylko popracować nad relacją ilość miejsc na pokazie/liczba sprzedanych biletów i akredytacji.

|SHUMIK 100%|

Polska moda jest szara, smutna i nudna- mam wrażenie że słyszę to zdanie przy każdej możliwej okazji. Wszyscy narzekający powinni obowiązkowo dostać wejściówkę na łódzki pokaz Shumik 100%- sorbetowe kolory, rozwiane szyfony i przeróżne nakrycia głowy przekonałyby nawet największego marudę. Za marką stoją dwie sopocianki (musiałam sprawdzić tę nazwę w słowniku i uważam że określenie na mieszkankę Sopotu jest przeurocze, może dlatego że kojarzy mi się z jagodzianką, a ta z kolei z oldschoolowymi sprzedawcami drożdżówek na polskich plażach i tak koło się zamyka), Karina Goźdź i Anna Leszkiewicz, absolwentki łódzkiej ASP. Wcześniej znane były głównie jako projektantki kapeluszy i innych nakryć głowy, a ubrania miały być jedynie tłem dla wymyślnych akcesoriów, jednak szybko okazało się, że projektowanie odzieży wychodzi dziewczynom przynajmniej tak dobrze, jak tworzenie dodatków.

Najnowsza kolekcja budzi we mnie morskie, a konkretniej syrenie skojarzenia, pewnie przez kolory, sukienki z falbaniastym dołem a'la ogon i ogólną zwiewność i lekkość. Turbany przywodzą mi na myśl cudowne lata dwudzieste, przypomniałam też sobie o moim własnym czarnym turbanie, który dostałam dawno temu od nieistniejącego już vintage shopu- zdecydowanie muszę go poszukać. Kolejnym hitem kolekcji są legginsy o rozszerzanych nogawkach-genialny w swej prostocie pomysł. Mimo spektakularnego wrażenia, jakie robią te ubrania, większość z nich nadaje się do noszenia na co dzień, a że ceny są wyjątkowo przyjazne, kilka z nich pewnie szybko trafi do mojej szafy. Go Shumik!

|ŁUKASZ STACHOWICZ|

Projekty Łukasza Stachowicza poznałam, kiedy nostalgiczna Lamperia wygrała tegoroczne Cracow Fashion Awards- chyba cały Kraków usłyszał wtedy o jego szklanych muszkach. Zaprezentowana w Łodzi kolekcja Robinson stoi moim zdaniem o stopień wyżej. Swoją drogą nazywanie kolekcji wychodzi projektantowi doskonale, każda z nazw nie tylko idealnie oddaje klimat kolekcji, ale i wywołuje szereg wspomnień i skojarzeń.

Wśród inspiracji do stworzenia kolekcji Stachowicz wymienia takie słowa-klucze jak wytrwałość, walka i przetrwanie. Wszystko to zobrazowane zostało w kolekcji bardzo dosłownie- mamy różnego rodzaju insekty (owadzi print=rewelacja!), sznurkowe wykończenia i ryby w roli akcesoriów. Proste, prawie klasyczne kroje (kolejny plus za długość midi, zarówno w przypadku spódnic jak i szortów-bermudów) przełamane są nietypowymi detalami, jak asymetryczny kołnierzyk czy kaptur przy koszuli. Projektant, jako jeden z niewielu podczas łódzkiego Fashion Weeku, wykorzystał moc scenografii, modele grzali się przy "ognisku na plaży", z muzyką na żywo w tle. Wszystko to sprawiło, że chętnie przygarnęłabym nie tylko damskie, ale i męskie elementy z kolekcji, to samo tyczy się owadziej biżuterii, zawahałabym się może tylko przy naszyjniku z homarów.

all pictures by me

|Rocking Łódź|

2011-10-29T12:14:00.000+02:00

Some pictures from the first day of a polish fashion week in Lodz- my Sesame Street inspired Kermit meets Big Bird outfit and young designers shop in a showroom area. Much more pictures to come!

Po wielu komplikacjach (dziurawa chłodnica, psujący się w środku lasu GPS) udało nam się w czwartek wieczorem dotrzeć do Łodzi. Doszłam do wniosku że jak nie będę publikować zdjęć na bieżąco, to pewnie nie opublikuję ich nigdy, więc voila, dzień (dla nas) pierwszy, a tak naprawdę drugi, czyli piątek. Na początek mój strój, czyli sukienka z dziecięcego działu Zary, złoty sweter i futro, oba vintage.

W tym roku wszystkie wydarzenia Fashion Weeku mają miejsce w jednym miejscu- wielkiej pofabrycznej hali na Tymienieckiego, co jest naprawdę wygodne. Do tego organizatorzy postanowili zadbać o zdrowie uczestników i wszędzie leżą jabłka, tony jabłek. Też dobry pomysł, chociaż mam wrażenie, że przez następne pół roku nie będę na nie mogła nawet patrzeć.

Kolejna świetna rzecz to całkiem spory showroom, w którym stoiska mają mniej i bardziej znani projektanci- odkryłam wiele marek, o których istnieniu nie miałam pojęcia, jak na przykład Ela Chodorowska i jej semi-sportowe, półprzezroczyste ubrania w różnych odcieniach niebieskiego.

W kategorii "odkrycia" spodobała mi się też cieniowana marynarka Mantic, zdecydowanie wyróżnia się na tle reszty kolekcji tej marki.

Łucja Wojtała, czyli niekwestionowana królowa wszelkiego rodzaju dzianin, też miała swoje stoisko w showroomie, jako dodatek do niedzielnego pokazu, na który swoją drogą nie mogę się doczekać. Z jej pracami spotkałam się jakiś czas temu, ale pierwszy raz miałam okazję obejrzeć je na żywo, dotknąć i poczochrać swetry i jestem chyba jeszcze bardziej zachwycona.

Jeżeli chodzi o dodatki, Mysikrólik zdecydowanie rozniósł konkurencję elementem zaskoczenia- ich pierogi z mięsem i pierogi z truskawkami (na zdjęciu) są nie tylko wielofunkcyjne, ale stanowią też doskonałe "zejście na ziemię" pośród "poważnych" kolekcji i jeszcze poważniejszych oglądających.

Kolejny prosty, a genialny pomysł, czyli panelowe kopertówki Lambear- po kupieniu bazy możemy zgodnie z aktualnym nastrojem wymieniać w niej "wierzchnie klapki". Dostępne są nie tylko różne wersje kolorystyczne, ale i takie ekstrawagancje jak futro, metalik itp. Jedynym minusem jest to, że nie są wykonane ze skóry.

Swoje stanowisko miała też kolekcja Jeremy'ego Scotta dla Adidasa- projektant miał być jedną z największych atrakcji polskiego tygodnia mody, organizatorzy FW wspominali o jego pokazie w każdej możliwej informacji prasowej. W efekcie okazało się że Jeremy Scott nie tylko się do Polski nie wybiera, ale i "pokaz" nie był żadnym pokazem, tylko prezentacją ubrań i butów.

Za to prawdziwym hitem było stoisko z książkami- wszystkie pozycje poświęcone modzie, od poważnych albumów, jak przegląd prac Valentino, przez wszelkiego rodzaju poradniki, po analizę ras psów pojawiających się na przestrzeni lat w Vogue.

Post jak zwykle strasznie mi się rozrósł, więc kolekcje i pokazy zostawię sobie na następny raz, a teraz moje dwa osobiste hity z wczoraj- nie wiem kto podobał mi się bardziej, dziewczyna w chodakach, czy pan w "leśnej" stylizacji. Mimo prostoty tych strojów, zdecydowanie wyróżniali się na tle wystrojonych w kolory, pióra i buty, w których nie da się chodzić osób, mam też wrażenie że naprawdę dobrze się w nich czuli.

A na koniec chciałam jeszcze przypomnieć o pełnym zniżek, prezentacji, jedzenia i innych atrakcji weekendzie Vagabonda, który właśnie trwa, a pisałam o nim więcej na moim Facebooku.

|Mushaboom|

2011-10-25T13:01:00.003+02:00

I'm sick of all that "native American" prints on sweater, t-shirts and leggings from high street stores, it just looks so wrong. And they're everywhere. However, my slightly customized stripped blouse straight from Mexico somehow earned itself a place in my closet despite my aversion. Maybe it's because it just seems quite authentic? Anyway, I like to wear it with really simple outfits, no mocassins, no dream catchers and definitely no buffalos. Recently I wore it with black Levis skinnies and silk Marni blouse from Designers Secret Sales- a designer outlet in Warsaw with such brand as Miu Miu, Chloe and Kenzo.

Boom na motywy inspirowana kulturą Indian trwa i trwa, a ja po kolejnej kolekcji w kolejnym sklepie nie mogę już patrzeć na zadrukowane w pseudoazteckie wzory swetry czy, co gorsza, legginsy. Jednak pasiasta bluza prosto z Meksyku jakoś nie poddała się mojej niechęci, może dlatego że wygląda całkiem wiarygodnie. W każdym razie postanowiłam przerobić ją na wersję rozpinaną (tutaj proces produkcji- nie było łatwo, głównie ze względu na kota, ale z pomocą mamy jakoś się udało) i nosić dopóki pogoda mi na to pozwala.
Najbardziej lubię ją w całkiem prostych zestawach, bez łapaczów snów, mokasynów i rogów bizona. Ostatnio miałam ją na sobie razem z czarnymi Levisami i jedwabną bluzką z Marni, którą dostałam w wyjątkowo miłe lipcowe popołudnie od właścicieli warszawskiego butiku Designer Secret Sale. Jak sama nazwa wskazuje, można w nim znaleźć przecenione o kilkadziesiąt procent ubrania od projektantów, w tym moich ukochanych Chloe, Kenzo, Miu Miu i Stelli McCartney. Kraków prosi o filię!

| FACEBOOK | BLOGLOVIN | TWITTER |

|Organic Goro|

2011-10-23T09:08:00.005+02:00

Every time I hear "eco fashion" I just can't help thinking of extremaly boring linen clothes, in greyish brown or brownish grey. Maybe it has something to do with the way in which eco fashion is promoted in Poland- usually by "eco fashion shows" full of totally unwearable clothes made of plastic bottles, coke cans etc, which are actually miles away from the idea of ethical and ecological fashion. But there's still hope- last week I discovered (and visited) Wearso- Warsaw based brand which creates basic, wereable clothes, all 100% organic. Basic doesn't mean boring- my favourite piece is a simple white top with four sleeves (yup! Have you guys ever seen Mortal Kombat?), which gives you an unlimited amount of options of wearing it. Through their showroom I've discovered another great brand, Chie Mihara. Mihara is a shoe designer with Brasilian and Japanese roots, currently working in Spain, whose goal is to create shoes which are super comfortable and visually attractive at the same time. When visiting the showroom made me sure about the comfort element, going through their lookbook and finding pairs like this or this one convinced me about the design part. I think that the best way to getting to know the idea behind this brand is to watch their lovely, inspirational video.

Zawsze, kiedy padało hasło "moda ekologiczna", przed oczami stawały mi koszmarnie nudne, workowate ubrania z lnu, w bliżej nieokreślonym kolorze, noszone przez ludzi w sandałach. To mało fortunne skojarzenie, ponieważ etyczna i ekologiczna moda powoli przestaje być trendem, a staje się normą, jednak mam wrażenie że w Polsce robi się wszystko, aby ludzi do niej zniechęcić. Dobrym przykładem recyclingowe konkursy i pokazy, w których młodzi projektanci prześcigają się w tworzeniu strojów z plastikowych butelek, butów z puszek i innych tego typu bezużytecznych przedmiotów, zamiast stworzyć coś, co naprawdę nadaje sie do noszenia (a właściwie tylko wtedy cały proces ma sens).

Kiedy więc Harel opowiedziała mi o kupionej w Wearso bluzce z czterema rękawami, które można układać na wiele różnych sposobów, od razu nabrałam ochoty, żeby zajrzeć do ich warszawskiej pracowni na Mokotowskiej. Jeżeli kiedykolwiek graliście w Mortal Kombat i pamiętacie Goro, na pewno podzielilibyście mój entuzjazm.

Poza bluzkami o nietypowej liczbie rękawów, jest też sporo t-shirtów z nadrukami oraz asymetrycznych tunik i sukienek, wszystkie w kilku wersjach: białej, szarej, granatowej. Kolekcja jest bardzo spójna kolorystycznie, nie ma w niej żadnych szaleństw typu wzory czy neony, jednak udało nam się z Harel podejrzeć materiały, które zostaną użyte do uszycia kolejnych wzorów i zgodnie zachwyciłyśmy się miękką, jedwabistą tkaniną w kolorze ciemnego brązu. Wszystkie używane przez projektantkę materiały są organiczne, bawełna pochodzi z małej uprawy tureckiego rolnika, który stosuje wyłącznie naturalne metody- do tego stopnia, że owady odgania się tam za pomocą cytryn czy innych grejpfrutów.

Zdecydowałam się na tę samą bluzkę, o której mówiła mi Harel, w białej wersji. Materiał jest miękki i miły w dotyku, a możliwości ułożenia i zamotania rękawów jest faktycznie mnóstwo. Kilka z nich pokazała mi projektantka Aleksandra Waś, do części doszłam sama, wiele pewnie jeszcze czeka na odkrycie (chociaż trochę się boję, przy ostatniej próbie tak się zaplątałam, że wyplątywać musieli mnie inni). Jeżeli zastanawiacie się nad ceną, mam dobrą wiadomość- bluzka Goro kosztowała mnie 150 zł, czyli tyle co pierwsza lepsza koszula z Zary.

wearing Celapiu knitted cape, Sonia Rykiel for H&M dress and Wearso blouse

W showroomie na Mokotowskiej dostępna jest też biżuteria Ziny Sparling, torebki Vintage New York i buty Chie Mihary. Mihara to projektantka o brazylijsko-japońskich korzeniach, która swoje umiejętności doskonaliła pracując w sklepie ortopedycznym, w związku z czym jej buty są po prostu wygodne. Jeżeli chodzi o ich design, kilka egzemplarzy dostępnych w Wearso niespecjalnie mnie zachwyciło, jednak po sprawdzeniu strony Chie Mihary znalazłam parę modeli, które bardzo chętnie widziałabym na swojej półce z butami. Całą ideę marki najlepiej oddaje video, które przy okazji naprawdę dobrze się ogląda.

No i rzućcie okiem prosty i przejrzysty lookbook Wearso, z rewelacyjną modelką, w którym, co rzadko się ostatnio lookbookom zdarza, dobrze widać wszystkie ubrania.

|Crystalline|

2011-10-20T19:00:00.002+02:00

I'm wearing tons of layers, again! Actually, I'm starting to think that my whole style is based on wearing as many clothes as possible. Orange dress is by Cybernetyki Szwalnia, polish designer brand, which unfortunately doesn't exist any more, grey sweater is by Gina Tricot, I bought it last winter in Stockholm and a silk jacket was custom made for me by Thai brand based in Bangkok called Andwhatelseisthere. Thailand is famous for great fabrics and excellent dressmakers, I was so sad that I didn't have time for clothes during my last year trip to Thailand (especially custom made ones) and...here it is! It really fits me perfectly. My love for bum bags continues, this time I'm wearing my white one with a tiny grey De Mehlem clutch- they make a perfect combo together!

Pamiętacie projekt warszawskiego Centrum Cybernetyki o wdzięcznej nazwie Cybernetyki Szwalnia? Projektantką powstałej w zeszłym roku marki była Monika Jakubiak, a cały proces tworzenia ubrań odbywał się w Polsce. To chyba ten ostatni czynnik, który wpływał na dość wysokie ceny ubrań, przyczynił się do upadku przedsięwzięcia. Jednak podczas mojej poniedziałkowej wizyty w Centrum, związanej ze śniadaniem prasowym z okazji rozpoczynającego się właśnie Warsaw Fashion Weekend, odkryłam stojący gdzieś w kącie wieszak z przecenionymi resztkami kolekcji. Wśród smutnych ubrań, których nikt nie chciał, wisiała delikatna sukienka w pomarańczową "kuchenną" kratkę, mocno w stylu lat 40, o idealnej długości- nie mogłam jej nie kupić. Posiadanie ubrania polskiej marki, która już nie istnieje, jest chyba jeszcze fajniejsze niż po prostu posiadanie ubrania od polskiego projektanta?

Sukienka jest urocza, jednak nie czułabym się w niej do końca sobą, gdybym nie dorzuciła kilku warstw (nie byłabym też sobą, gdybym zauważyła że podwinęła mi się halka)- luźno dzierganego swetra i szytej na wymiar jedwabnej marynarki tajskiej marki Andwhatelseisthere. Tajlandia, choć w Europie kojarzy się głównie z tanią siłą roboczą wykorzystywaną przez wielkie korporacje, słynie ze świetnych materiałów i doskonałych krawców. Projektantki podesłały mi do wypełnienia tabelę wymiarów długą na całą stronę- z mierzeniem średnicy szyi nie było łatwo, za to marynarka pasuje naprawdę idealnie. Do tego duet torebek, czyli wężowa nerka na większe przedmioty i szare maleństwo z perforowanej skóry od De Mehlem na drobiazgi. De Mehlem to krakowska pracownia torebek z tradycjami, która właśnie ogłosiła mało tradycyjny konkurs- można zaprojektować swoją wymarzoną torebkę, o dowolnym kształcie, kolorze, z jakiegokolwiek materiału (go crazy!), a główną nagrodą jest wykonanie przez pracownię zwycięskiej torebki zgodnie z wytycznymi autora. Znacie pewnie mój sceptyczny stosunek do wszelkiego rodzaju konkursów, ale w tym sama chętnie wzięłabym udział, gdyby nie to że jestem częścią jury.

photos by Katherine

|Mellow yellow|

2011-10-18T22:27:00.001+02:00

I feel like I've said it before about three hundred times, but I just can't stop thinking how much fun I was missing when my autumn/winter wardrobe contained mainly grey, black and beige clothes with a touch of beige or navy blue now and then. So it's not surprising that this whole color trend scared me a little at the beggining, I felt like I was surrounded by pink and orange army of mannequines from Zara. But then I saw so many inspiring pictures of people who were wearing colorful clothes in a fresh, crative way that suddenly I felt like "hey, I want a lilac dress!". Still no lilac dress in my closet, but recently I've really started to like my yellow pleated skirt and blue shirt with lace pannels.

Kolory, zwłaszcza te niemal sorbetowe, to spora rewolucja w mojej stonowanej jesienno-zimowej garderobie. "Stonowanej" to może zbyt łagodne określenie na zwykłą kolorystyczną nudę- poza rzadkimi chwilami szaleństwa jesienią i zimą nosiłam głównie szarości, przeplatane czernią i beżem. Trwający już od kilku sezonów zwrot ku intensywnym kolorom początkowo wydawał mi się zupełnie nie dla mnie, a szarobure ubrania jawiły mi się jako bezpieczna i przede wszystkim "moja" wyspa na morzu w kolorach tęczy (porównanie godne Słowackiego). W tym przekonaniu utwierdzały mnie kopiowane do znudzenia pomarańczowo-różowe manekiny z wystaw Zary, które chyba przeszły już do legendy w kategorii narzekania na wtórność, bylejakość i generalnie całe zło świata szybkiej mody.

Jednak po obejrzeniu dziesiątek inspirujących zdjęć osób, które kreatywnie podeszły do sprawy ( i mówię to zarówno o projektantach, modzie ulicy, jak i moich ulubionych blogach), dotarło do mnie że moja postawa była właściwie dość asekurancka. Do tego rezygnując z kolorów traciłam naprawdę mnóstwo możliwości i omijało mnie sporo zabawy.

Powoli więc angażuję się w odkrywanie nowych dla mnie barw, fascynuje mnie coraz bardziej ich zestawianie. Dzisiaj padło na żółty i błękitny, połączenie kojarzące mi się do tej pory głównie z flagą Ukrainy, w postaci warstwowej, plisowanej spódnicy i koszuli z koronkowymi wstawkami. Następny przystanek- liliowy.

| vintage shirt and sweater | Romwe skirt | Maja Łagoda via Trendsetterka bag |

photos by Marika Szymanek

|The skyr trip, part 2|

2011-10-17T10:04:00.003+02:00

Ten post to kontynuacja pierwszej części mojej relacji z Islandii- musiałam podzielić ją na dwie części, bo ledwo mieści się na stronie. Próbowałam jakoś się ograniczać, ale każda owca wydawała mi się istotna dla całości opowieści i wyszło, jak widać, czyli długo.

|DZIEŃ CZWARTY, WTOREK, SKYR JAGODOWY|

Po powrocie z Tortugi śpimy w Steig- gospodarstwie niedaleko Viku. Właścicielka poza prowadzeniem hotelu zajmuje się też dzierganiem islandzkich sweterków dla małych piesków, po recepcji pląta się więc kilku modeli.

Jest też pies pasterski, który chyba minął się z powołaniem, bo całymi dniami przesiaduje w doniczce pod oknem i tęsknie spogląda na mierzące sweterki chihuahuy. Jednak kiedy już zbierze się do zaganiania owiec, wychodzi mu to naprawdę dobrze- pierwszy raz coś takiego widziałam, niesamowity widok. Nigdy bym się nie spodziewała, że owce tak szybko biegają!

Przy wyjeździe z gospodarstwa mamy bliskie spotkanie z owcą. Udaje nam się wygrać pojedynek spojrzeń i jedziemy dalej.

Po drodze mijamy naprawdę piękną plażę, jednak ze względu na sztormowy wiatr, który prawie zwiewa nas z klifu, dość szybko ruszamy dalej.

Tego dnia chcieliśmy zobaczyć park narodowy Skaftafell z ogromnym lodowcem Vatnajokull oraz Jokusarlon, największą lagunę lodowcową na Islandii, jednak ulewny deszcz zmusza nas do zmiany planów. Na lodowiec rzucamy tylko okiem, lagunę oglądamy właściwie z samochodu i decydujemy pojechać do miasteczka Hofn, najbardziej wysuniętego na wschód punktu naszej podróży i tam przeczekać koszmarną pogodę, a do parku wrócić następnego dnia. Jak się okazuje, w Hofn nie ma zupełnie nic (przynajmniej nic, co byłoby rozrywką po dachem), zresztą większość dnia zajęła nam jazda samochodem, wieczór spędzamy więc w lokalnym barze, jedząc kanapki z homarem i śledząc najnowsze trendy trollowej mody.

|DZIEŃ PIĄTY, ŚRODA, SKYR BRZOSKWINIOWO-MORELOWY|

Tą samą drogą, którą jechaliśmy wczoraj, wracamy do laguny lodowcowej i tym razem zatrzymujemy się na dłużej. To że wracamy tą samą drogą nie jest specjalnie zaskakujące, biorąc pod uwagę że na Islandii jest właściwie tylko jedna droga. Oczywiście, istnieje wiele mniejszych dróżek, zwłaszcza w okolicach Reykjaviku, niektóre asfaltowe, inne szutrowe, ale tak naprawdę jedyna droga z prawdziwego zdarzenia to trasa nr 1, która obiega całą wyspę dookoła.

Laguna Jokulsarlon może wydawać Wam się znajoma, jeżeli jesteście fanami Bonda i oglądaliście "Śmierć nadejdzie jutro" albo "Zabójczy widok" albo widzieliście Tomb Raidera czy Batman Begins. Wszystkie te filmy miały sceny kręcone właśnie w tej części Islandii- Jokulsarlon to chyba najbardziej dostępny "arktyczny" krajobraz, stąd jego popularność w przemyśle filmowym. Niepozorne jeziorko ma aż 200 metrów głębokości, a dryfujące w nim ogromne odłamki lodu robią niesamowite wrażenie.

Krążąc po okolicy odkrywamy też misia na moście- bez głowy, za to w wózkiem zakupowym.

Ruszamy w stronę parku narodowego, ale po drodze zatrzymujemy się jeszcze przy wyłażącym prawie na drogę jęzorem lodowca Vatnajokull. To drugi największy lodowiec w Europie ( i trzeci na świecie) i jest tak samo groźny, jak wygląda- tuż przy granicy lodu natykamy się na tabliczkę upamiętniającą dwójkę niemieckich turystów, którzy w zeszłym roku wybrali się obejrzeć lodowiec z bliska i nigdy nie wrócili- prawdopodobnie wpadli w którąś z licznych szczelin. Na ostatnim zdjęciu glaciermobil, czyli pojazd do jeżdżenia po lodzie.

Stamtąd jedziemy prostu do parku Skaftafell, jednego z piękniejszych miejsc na Islandii. Jest pełen wzgórz, rzek i wodospadów, spędzamy tu kilka godzin, leniuchując na trawie i spacerując. Tak jak wcześniej pisałam, na Islandii prawie nie ma drzew- większość wycięli Wikingowie, resztę zjadły owce. W ostatnich latach na Islandii powstała jednak oddolna inicjatywa zalesiania wyspy i przy wielu gospodarstwach można zobaczyć malutkie zagajniki z niesamowicie gęsto posadzonymi drzewami- czasem tak gęsto, że zastanawiałam się czy ten kto je sadził, kiedykolwiek widział w ogóle las. I to właśnie w Skaftafell znajduje się najwyższe drzewo Islandii, która ma, uwaga uwaga, 14 metrów wysokości.

Już prawie wychodząc z parku, trafiamy do zupełnie pustej chatki-skansenu i spędzamy sporo czasu, próbując kępkami trawy przekonać konie, żeby odpowiednio ustawiły się do zdjęcia (nie od dziś wiadomo, że trawa zza płotu jest dużo lepsza niż ta na pastwisku)

Po drodze do hotelu mijamy jeszcze kilka stad owiec- to niesamowite że one zawsze, ale to zawsze patrzą w obiektyw. Kolejne zdjęcie naszego maleńkiego Hyundaia pośrodku kompletnej pustki dobrze oddaje klimat i charakter tego południowego odcinka Islandii.

|DZIEŃ SZÓSTY, CZWARTEK, SKYR BRZOSKWINIOWY|

Cywilizacja! W czwartek kierujemy się już do Reykjaviku, stolicy Islandii, mijając pod drodze kilka uroczych nadmorskich miasteczek. Przejeżdżamy także koło więzienia, co przypomina nam że Islandia, choć trudno w to uwierzyć, to państwo jak każde inne i takie instytucje jak zakład karny też w nim funkcjonują.

Kiedy już nam się wydaje że jesteśmy jedną nogą w Reykjaviku i udało nam się wyjść z wszystkich spotkań z islandzką naturą bez szwanku, pojawia się ONA- owca ostrzegawcza.

Lekkomyślnie ją ignorujemy, a ona znika, lecz dość szybko wraca. W gronie koleżanek. Napięcie rosło jak w dobrym horrorze...

Pędzące prosto na samochód stado owiec to naprawdę dość poważna sprawa, chociaż nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Stado zatrzymuje się dosłownie w ostatnim momencie, przez chwilę patrzymy na siebie nawzajem (wzrok islandzkich owiec będzie śnił mi się po nocach), a potem owce nagle odwracają się i w panice uciekają. Zdecydowanie niecodzienne doświadczenie.

Dojeżdżamy do Reykjaviku, jednak nadchodzi sztorm i robi się prawie zupełnie ciemno- nie powstrzymuje nas to przed zwiedzaniem miasta (idziemy m.in. do świetnego muzeum Wikingów), ale nie robię już tego dnia więcej zdjęć.

|DZIEŃ SIÓDMY, PIĄTEK, SKYR NATURALNY|

Aż trudno uwierzyć że dopiero w ostatnim dniu wyprawy poznaję prawdziwy smak skyru. W wersji naturalnej jest naprawdę doskonały i może się z nim równać tylko wersja czekoladowo-bananowa. Piątkowe zdjęcie "skyr of the day" robione było w wyjątkowo trudnych warunkach- co prawda deszcz skończył padać w nocy, ale sztormowy wiatr pozostał. 7 w skali Beauforta zdecydowanie wystarczy, żeby zwiać komuś skyr z łyżeczki.

Reykjavik! Najbardziej wysunięta na północ stolica świata i zdecydowanie najbardziej kameralna stolica w jakiej byłam. Mieszka tam około 100 tysięcy mieszkańców i panuje atmosfera niewielkiego miasteczka, chociaż nie można powiedzieć żeby Reykjavik był prowincjonalny. Miasto jest pełne kontrastów, tuż przy porcie stoją szklane wieżowce, a w samej marinie często pluskają się wieloryby- podobno, my odwiedziliśmy Islandię zbyt późną jesienią, by mieć jeszcze szansę je zobaczyć.

Uliczki pełne kolorowych domków są przeurocze, wszędzie apetycznie pachnie jedzeniem, a na samym środku miasta, w ścisłym centrum, ni stąd ni zowąd znajduje się całkiem spory plac, po którym spokojnie pływają sobie kaczki, łabędzie i dużo innych ptaków. Mimo że zupełnie nie wyobrażam sobie mieszkania tutaj, Reykjavik bardzo mi się podoba- myślę że najlepsze słowo, którym można go opisać to "przytulny"

Szybki obiad jemy w polecanym na Lonely Planet barze Burger Joint. Burgery są pyszne, ale jeszcze bardziej zachwycił mnie wystrój wnętrza i książki, które umazane ketchupem były rozrzucone tu i tam po całej knajpie. Jest i akcent patriotyczny, czyli uwielbiane przez Islandczyków Prince Polo.

Odkrywamy też rewelacyjny antykwariat. Wygląda jakby ktoś do ciasnego pomieszczenia wysypał parę ciężarówek książek, książki leżą wszędzie- na półkach, krzesłach, na podłodze, w kartonach, wszędzie! Większość przejść między półkami też jest nimi zasypana. Poza pięknie oprawionymi sagami wikingów i bogatym zbiorem książek telefonicznych z różnych części świata (nie bardzo mogę sobie wyobrazić kto na Islandii może potrzebować belgijskiej książki telefonicznej sprzed siedmiu lat), jest też sporo książek napisanych w języku angielskim. Za nic mam ograniczenia bagaży islandzkich linii lotniczych i wychodzę z ilustrowaną kroniką 1954 roku, pięknie wydaną Anią z Zielonego Wzgórza, książką o D Day z dedykacją napisaną odręcznie w 1946 roku i komiksem Star Wars z lat 70.

No i w końcu jakiś fragment bardziej powiązany z tematyką bloga- ubrania w Reykjaviku. Mimo braku czasu nie mogę sobie odmówić rundki po sklepach przy głównej ulicy. Mój pierwszy przystanek to Kron, projektancki duet o którym pisała kilkakrotnie Susie Bubble i to u niej pierwszy raz o nich usłyszałam (przeczytałam?). Robią niesamowite buty, większość jest bardzo kolorowa, jednak mnie najbardziej spodobały się bordowe botki z kieliszkowym obcasem.

Pozostałe sklepy też robią na mnie dobre wrażenie- w kilku multibrandowych butikach jest spory wybór ubrań American Apparel, butów Jeffreya Campbella, no i są przede wszystkim sklepy poświęcone wyłącznie islandzkim projektantom. Rewelacyjne jest na przykład patchworkowe body Arny Sigrun. Nie miałam za bardzo czasu nic przymierzyć, ale spodobała mi się szeroka gama kolorystyczna (zostałam wielką fanką koloru liliowego, którego wcześniej nie znosiłam) i nietypowe zestawienia kolorów- tęczowe rajstopy to zdecydowanie hit!

Godne wspomnienia są też islandzkie vintage shopy- bardzo dobrze zaopatrzone, wiszą w nich na przykład całe rzędy różnokolorowych spódnic maxi, levisy we wszystkich kolorach świata czy dziesiątki wariacji na temat klasycznego trencza. Zakochałam się też w ciężkich, inkrustowanych koralikami i cekinami sukienkach a'la lata dwudzieste, ale najpiękniejszą rzeczą, jaką widziałam, była sukienka o balenciagowym kroju, wykonana z bogatego, drukowanego w kwiaty materiału. Ryzykując mandat za parkowanie, rzuciłam się ja przymierzać, niestety okazało się, że zupełnie na mnie nie pasuje.

Ostatni dzień w Reykjaviku wykorzystujemy tak intensywnie, a wieczorem musimy już zbierać się w okolice lotniska w Keflaviku. Bardzo islandzka jest jeszcze rozmowa telefoniczna z wypożyczalnią samochodów ("samochód? jaki samochód? Aaa, to zostawcie go gdzieś przy lotnisku albo w okolicy, kluczyki wrzućcie do schowka"), ale później już ostatecznie żegnamy się z Islandią. A ona odpowiada nam pojawiającą się nagle podwójną teczą (double rainbow!).

Jeżeli tylko będziecie mieli okazję pojechać na Islandię, jedźcie! Nie jest tam wcale tak zimno jak sugeruje nazwa. Wyspę opływa cie latem temperatury dochodzą do dwudziestu kilku stopni, zimy są łagodniejsze niż w Polsce. Jak tylko mi się uda, na pewno wybiorę się na Islandię jeszcze przynajmniej raz- została mi do zobaczenia cała północna część. Dzięki że przez to wszystko przebrnęliście!

|The skyr trip, part 1|

2011-10-15T03:02:00.006+02:00

Po pierwsze, ostrzegam- post zawiera około miliona zdjęć. Wszystkie z Islandii. Brak też wymyślnych stylizacji- podczas pakowania miałam tylko dwa cele: a) żeby było mi ciepło i b) żeby było mi wygodnie. Na Islandii pogoda zmienia się co kilka minut (naprawdę!), ale jedno jest pewne- pada, przed chwilą skończyło padać albo zaraz zacznie. W takich warunkach postanowiłam porzucić płaszcze i botki na rzecz sprawdzonej kurtki, w której zimą jeżdżę na nartach i mniej sprawdzonych, za to cudownie wygodnych Reeboków.

Po drugie, wyjaśniam- tytułowy skyr to tradycyjny islandzki ser, który wcale jak ser nie smakuje, dla mnie stoi raczej na pograniczu jogurtu, twarożku i serka homogenizowanego. Jest przepyszny, występuje we wszystkich możliwych możliwych smakach i codziennie stanowił podstawę naszego drugiego śniadania- postanowiłam więc uhonorować go umieszczeniem w tytule wyprawy.

Pozwolę sobie też hurtowo odpowiedzieć na wszystkie pytania z gatunku organizacyjnych- na Islandię lecieliśmy z Londynu, a wracaliśmy przez Oslo, w obie strony liniami Iceland Express. Spaliśmy w hotelach, które po szczytowym turystycznym sezonie są dość tanie i najłatwiej jest je znaleźć przez strony typu booking.com.

| DZIEŃ PIERWSZY, SOBOTA, SKYR WANILIOWY|

Po nocnym przylocie z Londynu odbieramy wypożyczony samochód (bez niego po Islandii nie da się poruszać- nie ma tam linii kolejowych, autobusy podobno są, ale ja przez tydzień poza Reykjavikiem nie widziałam żadnego), a o poranku zaczynamy odkrywanie Islandii od półwyspu Reykjanes. Pierwszym przystankiem jest Keflavik, dość duże jak na Islandię miasto (dość duże jak na Islandię oznacza 9000 mieszkańców- na całej wyspie mieszka tyle osób, co w moim rodzinnym mieście, czyli około 300 tys.), w którym przez pięćdziesiąt lat istniała baza wojskowa NATO i stacjonowali w niej amerykańscy żołnierze. Wpływy z USA są tu bardzo widoczne, są na przykład amerykańskie sieciówki jak Subway czy Taco Bell. Jednak prawdziwym hitem jest sklep spożywczy- można zjeść w nim obiad, samodzielnie skomponowany ze świeżych składników, zaopatrzyć się w wełnę w każdym możliwym kolorze, kupić polskie Prince-Polo (zaraz obok lukrecji ulubione słodycze Islandczyków, Prince Polo na Islandii można znaleźć wszędzie, istnieje nawet zespół o takiej nazwie- ostatnio mieli trasę koncertową po Polsce) albo podkowy dla konia. Nie dało się mnie stamtąd wyciągnąć, jednak mój entuzjazm nieco przygasł, kiedy odkryłam że 3/4 islandzkich słodyczy zawiera w sobie lukrecję- te okropne czarne zawijańce, które zawsze zostają na dnie paczki żelków, bo nikt ich nie chce zjeść.

Ruszamy dalej i zatrzymujemy się w małym porcie, by obejrzeć gigantyczne czarne mewy i zupełnie przypadkiem odkrywamy jaskinię trolla.

Nie dajemy się skusić błotnej kąpieli i mijając kilka miniaturowych kościołów, docieramy do latarni morskiej. Krajobraz robi się coraz bardziej księżycowy- nie chodzi nawet o to, że nie ma drzew (na Islandii drzewa prawie nie rosną- wspomnę o tym jeszcze później), ale że zamiast ziemi czy piasku są pokłady zaschniętej lawy wulkanicznej, porośniętej zielonym mchem (jedną z tradycyjnych islandzkich potraw jest owsianka z mchu- nie udało mi się jej spróbować, ale nie mogę powiedzieć żeby jakoś szczególnie tego żałowała).

Docieramy do słynnego Mid-point, miejsca w którym stykają się dwa kontynenty, europejski i amerykański. Brzmi to zdecydowanie bardziej spektakularnie niż wygląda, granica to po prostu niewielki rów, ale przynajmniej mogę powiedzieć sobie że trochę byłam w Ameryce, yeah! Postanawiamy uczcić to piknikiem, który był dość surrealistycznym doświadczeniem, biorąc pod uwagę okoliczności- kompletną pustkę, lodowaty wiatr i krążące nad nami mewy aka sępy islandzkie.

Półwysep Reykjanes to bardzo młode geologicznie miejsce, wszystko tutaj bulgocze, dymi i generalnie wygląda jakby miało za chwilę wybuchnąć. Zatrzymujemy się przy gorących źródłach i dopiero tam spotykamy pierwszych ludzi od czasu opuszczenia Keflaviku- autobus zagubionych niemieckich turystów.

Kiedy jesteśmy już całkiem przemoczeni od unoszącej się wszędzie pary, wracamy z powrotem nad morze i, ku naszemu zaskoczeniu, wreszcie wychodzi słońce. Ma doskonały timing, bo przed nami wyłaniają się dwa olbrzymie klify, jeden z nich wygląda dokładnie tak samo, jak Lwia Skała z Króla Lwa. W ogóle uważam, że gdyby ktoś chciał nakręcić Króla Lwa w wersji nieanimowanej, Islandia jest do tego idealnym miejscem (pomijając brak odpowiednich zwierząt).

Po zrobieniu trzech tysięcy zdjęć opuszczamy skały i po paru kilometrach zbaczamy z głównej drogi, by zobaczyć zabytkowy kościół. Okazuje się jednak, że drogowskaz był mocno nieaktualny, bo z kościoła została tablica informacyjna i kawałek białego płotu. Co więcej, ktoś przed nami też dał się nabrać.

Za to kawałek dalej odkrywamy kolejne pole bulgocących bajorek, a później dojeżdżamy do Blue Lagoon, według National Geographic "jedynego ścieku przemysłowego o światowej sławie"- laguna powstała jako efekt uboczny przy budowie elektrowni geotermalnej.

Tu prawdopodobnie mieszka Bjork:

Pojawiają się pierwsze owce! Odkąd usłyszałam, że na Islandii mieszka cztery razy więcej owiec niż ludzi, nie mogłam się ich doczekać. Potem zaczęły się pojawiać aż w nadmiarze, ale o tym później. Spotkaniem z owcami kończymy dzień i udajemy się do hotelu- nie bez problemów, okazuje się że w kraju, gdzie jest jedna droga, też można się zgubić.

| DZIEŃ DRUGI, NIEDZIELA, SKYR MORELOWO-TRUSKAWKOWY|

Zaczynamy od porządnego śniadania z obowiązkowym skyrem (i z sagą Wikingów w tle!) oraz próby przekonania hotelowych królików, żeby dały się pogłaskać, niestety bezskutecznej (chociaż królik na ostatnim zdjęciu wcale nie próbuje mnie pożreć, on po prostu się przeciąga).

Dzień postanawiamy poświęcić na zobaczenie tzw. Golden Circle, trzech najbardziej znanych turystycznych atrakcji Islandii. Najpierw jedziemy do Thingvellir, parku narodowego o historycznym znaczniu- kiedyś zbierał się tu islandzki parlament Althing, tutaj także ogłoszono niepodległość Republiki Islandii w 1944 roku (wcześniej Islandia była zależna od Danii, a jeszcze wcześniej od Norwegii). Przechodzimy długim wąwozem, oglądamy wodospad i krystalicznie czystą rzekę, jednak ulewny deszcze wygania nas z powrotem do samochodu, ruszamy więc w stronę Geysir, kolejnej atrakcji w naszym planie dnia.

Geysir to, jak sama nazwa wskazuje, obszar wyjątkowo obfitujący w gejzery- słowo "gejzer" powstało właśnie od nazwy islandzkiej miejscowości (skoro już jesteśmy przy słowach, to napisałam "miejscowość" z braku lepszego określenia, nie ma tam chyba ani jednego domu). Gejzery są faktycznie dość spektakularne (więcej zdjęć w moim poprzednim poście z Islandii), ale chyba jeszcze większe wrażenie robią na mnie japońscy turyści, wyczekujący godzinami na kolejne wybuchy gejzerów z ubranymi z aparatami w rękach. Najbardziej wytrwałe jednostki czatowały nawet przy największym, pięćdziesięciometrowym gejzerze, który nie wykazywał aktywności od 2005 roku.

Jedziemy dalej, ale po drodze mijamy jeszcze koszmarnie turystyczny sklep z wyrobami z wełny. Inna rzecz, że islandzkie wełniane swetry drogie są wszędzie- zawsze marzył mi się ciepły sweter we wzory, ale niekoniecznie chciałabym płacić za niego kilkaset złotych.

Po południu zaliczamy ostatnią atrakcję Złotego Kręgu, wodospad Gulfoss. Wszystkie trzy miejsca były piękne, ale przeszkadzał mi ich turystyczny charakter i plątający się wszędzie ludzie z aparatami (nie żebym ja się nie plątała z aparatem)- poprzedniego dnia zdążyłam się już odzwyczaić od widoku człowieka.

Przed powrotem do hotelu mijamy jeszcze konie z grzywką, które udają wielbłądy. Postanawiamy też pojechać okrężną drogą, aby zobaczyć wulkan Hekla i okazuje się to być najlepszą decyzją, jaką podjęliśmy na Islandii. Zatrzymujemy się w przypadkowym miejscu i po kilkunastominutowym spacerze uroczym wąwozem zza pagórka wyłania się najpiękniejszy widok jaki miałam okazję na Islandii zobaczyć- plątanina strumyków, miniaturowe wysepki, wodospady, a to wszystko na tle jesiennych wrzosów. Żeby było śmieszniej, samego wulkanu nie zobaczyliśmy, bo była mgła.

Ostatnim, spontanicznym (jak większość), punktem programu są charakterystyczne dla regionu podświetlone szklarnie. Poza ogórkami i pomidorami na Islandii nie rosną prawie żadne warzywa, ani owoce, są więc importowane, a co za tym idzie- bardzo drogie. Snickersa kupimy taniej niż jabłko.

|DZIEŃ TRZECI, PONIEDZIAŁEK, SKYR CZEKOLADOWO-BANANOWY|

Ruszamy na wschód, jednak po drodze zatrzymujemy się na plaży, skąd roztacza się widok na wyspę o bardzo długiej nazwie, którą ochrzciliśmy roboczo Tortugą.

Kiedy okazje się że można na nią polecieć, ruszamy w poszukiwaniu lotniska- nasz plan był na tyle elastyczny, że właściwie nie był planem, jak najbardziej mogliśmy sobie więc pozwolić na nadprogramową wycieczkę na wyspę. Jednak miniaturowe lotnisko wygląda na opuszczone, a po awionetkach nie ma śladu- podejrzewam, że jest czynne tylko w lecie. Na kolejnych zdjęciach islandzka poczta i skansen- czasem miałam wrażenie, że na Islandii wszystko jest w wersji mikro.

Nie zniechęcamy się i wracamy na wybrzeże, gdzie po kilku minutach jazdy trafiamy na prom. Jako że wyspa jest malutka (chociaż ze swoimi 5000 mieszkańców stanowi jedno z większych skupisk ludzi na Islandii), samochód zostawiamy na brzegu i postanawiamy zwiedzić ją pieszo. Wita nas najpierw piękny widok skał u wejścia do portu, a chwilę później koszmarny zapach z portowej przetwórni ryb.

Schodzimy z pokładu i odkrywanie Tortugi zaczynamy od pola lawy, zastygłej po wybuchu wulkanu w 1973, który zniszczył część miasta. Pewnie zmiótłby całą wyspę, gdyby nie heroiczny wysiłek mieszkańców, którzy chłodzili płynną lawę wodą pompowaną z morza. Wybuchy wulkanów to tutaj całkiem powszednia sprawa- w 1963 r., za sprawą podwodnego wybuchu powstała wyspa Surtsey (na jej nazwę rozpisano konkurs wśród mieszkańców).

Większość pola lawy jest ponownie zabudowana i płynnie łączy się z resztą miasta. Przechodzimy do "centrum" i jemy prosty obiad, składający się głównie z owoców morza, w restauracji z dość przerażającym menu, zawieszonym na dziobie wypchanego ptaka.

Ponieważ prom powrotny mamy dopiero wieczorem, a obeszliśmy już całą wyspę, postanawiamy wybrać się Muzeum Historii Naturalnej. Mieszkające tam ponure ryby są całkiem śmieszne, ale prawdziwym hitem jest mały, pingwinopodobny stwór, znaleziony na ulicy i odratowany przez dzieci z pobliskiej podstawówki (tak właściwie to na tej wyspie wszystko jest pobliskie). Do jednego z chłopców wyjątkowo się przywiązał i gdy ten tylko pojawi się w muzeum, ptak nie odstępuję go na krok. Miniaturowy pingwin człapiący za grubiutkim chłopcem w kasku rowerowym to jedna ze śmieszniejszych rzeczy, jakie w życiu widziałam. Po wizycie w muzeum wsiadamy na prom i opuszczamy Vesmannaeyar (bo tak naprawdę nazywają się te wyspy) i udajemy się do Viku, który jest naszą bazą wypadową na następny dzień.

Ilość zdjęć i tekstu w tym poście przekroczyły już wszelkie rozsądne normy, postanowiłam więc podzielić relację na dwie części. Ciąg dalszy nastąpi, wkrótce!

|Mild Monday|

2011-10-10T09:47:00.005+02:00

Black Gatta dress with silver sleeves matched with soft, warm Gina Tricot sweater were more than enough to keep me warm on windy Sunday. Moreover, I really like the way how cosy sweaters sleeves look together with the cosmic silver ones. I'm also really surprised how comfortable Doc Martens are!

Czarno-srebrna sukienka z kolekcji Joanny Horodynskiej dla Gatty, uszyta z wyjątkowo grubej bawełny, w połączeniu z wielkim, miękkim swetrem (wiedziałam że moja fascynacja golfami nie skończy się tak szybko) zupełnie wystarczyły, żeby utrzymać mnie w cieple w wyborczą niedzielę. Pomijając aspekty praktyczne, podoba mi się jak kosmiczne rękawy wystają spod przytulnej wełny. A jakby złota (zegarka), srebra (sukienki) i węża (torebki) było mało, dorzuciłam jeszcze lakierowane martensy. Jakiś czas temu mogłam wybrać sobie parę butów Dr.Martens- kusiły mnie wzory, zwłaszcza te jasne, pastelowe, jednak rozsądek zwyciężył i w końcu zdecydowałam się na czarne lakierki. Nasłuchałam się opowieści o strasznie twardych i niewygodnych martensach, jednak mnie trafiła się chyba wyjątkowo miękka para. Przechodziłam w nich wczoraj cały dzień i było jak najbardziej w porządku, a to u mnie rzadkość, bo obcierają mnie prawie każde buty, wliczając w to trampki, japonki i wszystkie inne kapcie.

photos by Michal

|Cornflake girl|

2011-10-08T00:06:00.005+02:00

Just few shots of an outfit I wore last week- I felt so innovative wearing a skater skirt with an oversize top. Nah, just kidding. But speaking of real innovations, I've fallen in love with full caps in every day outfits, as well as with neon sneakers- I think pictures like this one or this one may have something to do with that. Another breaking news- I've just started studying trend predicting in fashion and design in Warsaw. Considering the fact that I'm simultaneously studying modern culture in Cracow, I won't have too much free time this year, but I'm just soo excited!

W ostatnich dniach za sprawą kumulacji inspirujących artykułów i osób wyjątkowo silnie dotarło do mnie, że najlepszą rzeczą jaką daje nam moda jest możliwość ciągłego próbowania nowych ścieżek. O ile tylko mamy do niej odpowiednio liberalne i swobodne nastawienie, możliwości stają sie właściwie nieograniczone, możemy wyrażać siebie i swój nastrój każdego dnia w zupełnie inny sposób. Porzucając te patetyczne i mało odkrywcze stwierdzenia, dodam tylko że kiedy częściej chodziłam na zakupy (to trochę absurdalne że prowadzę bloga o ubraniach, a od kilku dobrych tygodni nie byłam w żadnym sklepie) i miałam akurat więcej czasu, lubiłam bawić się w pewną dziwaczną grę. Wybierałam wśród wiszących w sklepie rzeczy kilka najbardziej odległych od tego, co mieści się w dość płynnych i nieokreślonych granicach mojego stylu i szłam je przymierzyć. Zwykle kończyło się to wybuchem śmiechu, ale niemal równie często zdarzało się, że coś skłoniło mnie do zastanowienia, zaintrygowało, stwierdzałam że może niekoniecznie w tym zestawie, w tej formie, ale pojawiał się element świeżości i zaskoczenia, który czasami prowadził mnie do sklepowej kasy.

Cały ten rozbudowany wywód powstał tylko i wyłącznie dlatego, że kilka dni temu przyszło mi do głowy, żeby do rozkloszowanej spódnicy zamiast wąskiego t-shirtu czy koszuli założyć dwuwarstwową bluzkę, jesienną imitację obciętego topu. Nie było to specjalnie rewolucyjne rozwiązanie i prezentuje się dość śmiesznie w porównaniu z powagą pierwszego akapitu, więc może zrehabilituję się bardziej radykalną zmianą sposobu myślenia- po obejrzeniu kilku świetnych stylizacji spodobały mi się full capy, czyli po prostu czapki z daszkiem i neonowe sneakersy w codziennych, miejskich stylizacjach. Tak jest! A skoro mowa już o nowościach i rewolucjach, to właśnie zmieniłam się w najnudniejszego kujona wszechczasów, bo poza moimi studiami na kierunku kultura współczesna na UJ zaczęłam właśnie prognozowanie trendów w obszarach mody i designu w Collegium Civitas i już nie mogę się doczekać pierwszych zajęć.

Planet Iceland

2011-10-05T09:30:00.001+02:00

I came back from a trip to Iceland last week- it's the most beautiful place I've ever seen. My vocabulary is way too limited to desribe it, so this time I'll just leave you with the pictures.

Kilka dni temu wróciłam z wyprawy na Islandię- dokładniejsza relacja na pewno wkrótce się pojawi, ale na początku chciałam podzielić się zdjęciami islandzkiej natury. Odpuszczę sobie zachwyty, bo i tak chyba nie znalazłabym odpowiednich słów. Islandia to najpiękniejsze miejsce w jakim byłam.

|Tuesday afternoon is never ending|

2011-09-27T22:46:00.003+02:00

Writing about feminine heels seems kind of abstract when sitting in a Norhern Exposure-like bar under the glacier in east Iceland, eating a lobster burger and wearing a pair of warm winter shoes. But my little pink netbook is way too slow for editing photos, so my Iceland posts will have to wait until I'm back. But hey, let's get to the point- as I'm absolutely bored with all that massive shoes, wedges, huge platforms etc, I find a come back of more feminine heels just great! My Cinderella pair comes from Aldo and I'm slowly getting used to taking my steps carefully- it's not that easy after months of running in JC Litas, which are like Hammers of shoes.

Siedzę właśnie w islandzkim barze pod lodowcem, rodem z Przystanku Alaska, a na nogach mam wielkie, wiązane buty, pisanie o delikatnych obcasach wydaje mi się więc nieco abstrakcyjne, ale co zrobić- mój mały netbook nie radzi sobie z obróbką zdjęć, więc relacja z wyspy będzie musiała poczekać aż wrócę do domu. Przechodząc do sedna, znudziły mi się już wszechobecne toporne buty, koturny, wielkie platformy i wszystkie inne kopyta, dlatego z radością przyjęłam powrót delikatniejszych butów. Nie przeszkadzają mi nawet spiczaste czubki (byle nie wersja ekstremalna a'la średniowiecze), które do tej pory wydawały mi się dość przerażające. Moje pantofelki Cinderelli zauważyłam w Aldo na tyle późno, że musiałam je sprowadzać aż z Wrocławia, za to okazało się że są mocno przecenione. Trochę ciężko jest mi się przestawić na chodzenie na cienkim obcasie i delikatne stawianie kroków po miesiącach biegania w butach-potworach, którym żadne nierówności nie straszne, ale jak to mówią, no risk no fun.

thank you Marika for the photos and Ryfka for editing

|The boy was in the hallway drinking a glass of tea|

2011-09-23T00:01:00.001+02:00

I'm celebrating the first day of autumn with the most autumnish outfit I could think of. Textures, layers, prints, this kind of stuff. It's still warm enough to wear my grey pannel jacket, which I bought in Zara two years ago (I love rediscovering clothes!) as an alternative for a warm coat. Speaking of alternatives, bum bags are sooo much more comfortable than hand bags! I also love this casual ( slash bummish) touch they add to every outfit.

Początek jesieni świętuję z największymi honorami- są warstwy, są faktury, są wzory, czyli wszystko to, co czyni ją moją ulubioną porą roku (minus ludziki z kasztanów). Jest jeszcze na tyle ciepło, że można się obyć bez płaszcza, więc rolę okrycia wierzchniego pełni u mnie ostatnio szara z-braku-lepszego-określenia-marynarka, kupiona jakieś dwa lata temu. Uwielbiam odkrywać ubrania na nowo, najlepszą do tego okolicznością są wszelkiego rodzaju przeprowadzki, przemeblowania i przegrupowania. Oprócz tego chwilowo porzuciłam torebki na rzecz wężowej nerki (nazwa-koszmarek), jest zdecydowanie wygodniejsza i nadaje każdemu strojowi luźniejszego charakteru.

pics by Marika Szymanek

|I spend time drinking liquid air |

2011-09-18T09:35:00.004+02:00

Who had been complaining about seeing yellow, orange and all the other neons from the colour blocking gang everywhere and keep saying that rainbow-like mannequins in Zara look overwhelming and boring at the same time? Me! And who has just bought canary-yellow pants from the temple of neons, uh huh Zara? Yup, me again. And the fact that they were on sale is not an explanation. Neither is the fact that they were the last pair. In my size. For about 10$. But no worries, I won't even try colour-blocking, I'd be terribly bad at it. I've just realised how much fun I was missing, when my playing with prints and textures excluded vivid colors.

Kto narzekał na wszechobecny żółty, pomarańczowy i wszystkie inne kobalty kojarzące się z trudnym do przeoczenia (dosłownie) neonowym trendem, kto marudził że manekiny z Zary za kolorowe i nie da się na nie patrzeć? Ja. A kto właśnie kupił sobie kanarkowożółte spodnie, właśnie ze wspomnianej Zary? Też ja. I nie tłumaczy mnie ani to, że były przecenione na 29 zł i ostatnia para była akurat w moim rozmiarze, ani nawet fakt że mają dziwaczną długość minimalnie-mniej-niż-7/8, a że były projektowane dla kogoś o normalnym wzroście, mnie sięgają idealnie za kostki (to duży plus dla kogoś, kto prawie każde kupione spodnie musi skracać). Z drugiej strony, nie oznacza to wcale, że z opóźnieniem wciągnęłam się w popularny tego lata trend colour blocking, geometryczne zestawienia mocnych kolorów to w dalszym ciągu nie moja specjalność. Za to ostatnio uderzyło mnie, jak wiele traciłam, gdy mieszając faktury i wzory, unikałam mocniejszych kolorów (jeszcze jakieś dwa miesiące temu moją szafę można było podzielić na trzy segmenty- czarny, szary i biały). Najwyższa pora to nadrobić, zwłaszcza że kolejna wiosna zapowiada się równie kolorowo.

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

IWant it that wayI

2011-09-17T13:17:00.003+02:00

I've always been a huge fan of boyfriend style button down cardigans, but lately I tend to choose soft and warm pullovers instead. However, the oversize factor stayed. The best source of all-kind chunky knits are second hand stores, you can find there 100% wool sweaters in perfect quality for almost free. The only problem for me was that most of them have those little side slits. Very nineties, in the worst possible way. So as ideal a sweater would be, side slits were always a disqualifying factor. But then I've seen this amazing Alexander Wang pullover on Jac and couple more similar knits on different bloggers and it came to me that 90's are so far away from now (sad but true), that all its nightmares (vide Spice Girls inspired platforms) are back, rehabilitated and having their second youth. So there's a bunch of my new/old sweaters, most of them with slits, brand new pair of shoes and a nineties song for today.

Dotychczas moją szafę wypełniały raczej rozpinane kardigany, w różnych kolorach, zawsze trochę przyduże- ostatnio zostały wyparte przez wkładane przez głowę swetry, choć czynnik oversize pozostał. Ich doskonałym źródłem są second handy, nigdzie indziej nie znajdziemy stuprocentowej miękkiej wełny w śmiesznie niskiej cenie. Jednak do tej pory przyjemność poszukiwań psuła mi pewna wyjątkowo irytująca rzecz. Dziesiątki razy zdarzało się tak, że wypatrywałam gdzieś idealnie gruby sweter o dokładnie takim kolorze, jakiego szukałam i o odpowiednim stopniu workowatości, jednak przy bliższych oględzinach okazywało się że posiada ten jeden, jedyny dyskwalifikujący aspekt- boczne rozcięcia. Lata dziewięćdziesiąte w stu procentach, do tego, jak mi się wtedy wydawało, w najgorszym możliwym wydaniu. Krótko mówiąc, coś strasznego. Jednak kiedy zobaczyłam ten sweter na jesiennym pokazie Alexandra Wanga (w dodatku na Jac), a później jego różnego rodzaju interpretacje, na przykład u Rumi czy Caroline, zaczęło do mnie docierać że może 90's to już na tyle odległy okres, że nawet największe jego koszmarki (patrz buty na platformie a'la Spice Girls) powoli zaczynają nabierać ironicznego-zdystansowanego charakteru i, jako inspiracja, wkraczać do "drugiego obiegu" mody. Tak właściwie miał to być post o moich planach zakupowych na jesień, jednak sam wstęp na tyle mi się rozrósł, że odłożę ten temat na inny dzień i zostawię Was ze zdjęciem mojego zapasu swetrów na jesień/zimę (większość ze zrehabilitowanymi rozcięciami), nowych butów, i skoro jesteśmy już w klimacie lat dziewięćdziesiątych, z zapomnianym hitem na dziś.

| vintage knits | Fleq shoes |

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

|Golden|

2011-09-14T15:18:00.002+02:00

I wrote pretty much all about my complicated relationship with silver, gold and all other metallics here, but it seems like they're here to stay for good- just take a look at latest shows from New York, like Rodarte (I love this baby blue/gold modern chic mixed with kitchy small town prom dresses) or Diesel Black Gold. But enough about the colors (boooriing), I'd like to focus on the cut instead. I've almost forgot that such thing as low waist exist, but it crossed my mind again when watching Midnight in Paris, Woody Allen's new movie. And it's not only because I always pay attention to costumes, it was simply one of a few good things in this film (sorry Woody, I still love Hollywood Ending or The Curse of the Jade Scorpion). Actually, the costumes were brilliant. So I'm rediscovering low waist at the moment and I have to say it's super easy to wear- so modest and girly, it's almost impossible to make it look outraging. And I just love this mix of fabrics on my Jaqueline Riu dress- cotton main part and silk hem, perfection.Follow my blog with Bloglovin

O mojej skomplikowanej relacji z błyszczącymi materiałami pisałam szerzej tutaj. Jednak zanim całkowicie porzucę temat kolorów, wspomnę jeszcze tylko że srebra, złota i wszelkie inne metale zadomowiły się na dobre- wystarczy rzucić okiem na najnowsze pokazy z Nowego Jorku, na przykład Rodarte (z początku miałam mieszane uczucia co do tej kolekcji- jest w niej mnóstwo rzeczy, które naprawdę mi się podobają i wnoszą ten pożądany powiew świeżości, jednak przeplatają się z kreacjami, które wyglądają jak z witryny domu handlowego w małym miasteczku. W końcu jednak potraktowałam je jako zmuszającą do zastanowienia, kiczowatą zabawę konwencją i doszłam do wniosku że stanowią doskonałe uzupełnienie "poważnej" części kolekcji) czy, nomen omen, Diesel Black Gold. Ale tym, na czym chciałam się dzisiaj skupić, jest fason. Na obniżoną talię miałam okazję się napatrzeć podczas seansu nowego (no dobra, już nie aż tak nowego) filmu Woody'ego Allena, z akcją osadzoną w Paryżu lat dwudziestych. Skupiłam uwagę na strojach, nie tylko ze względu na to że zwykle tak robię, nawet nie w związku z tym że były naprawdę wyjątkowo piękne, ale z tej prostej przyczyny, że były jedną z niewielu rzeczy wartych uwagi w tej produkcji (przepraszam panie Allen, starsze filmy jak Koniec z Hollywood czy Klątwa Skorpiona są naprawdę super!). Odkrywam więc ponownie uroki fasonu, o którym już prawie zapomniałam- jest wyjątkowo łatwy do noszenia, nie wygląda wyzywająco nawet w najdziwniejszych połączeniach z ultra krótką długością czy super błyszczącymi materiałami. W mojej sukience dodatkowo urzekło mnie połączenie dwóch różnych rodzajów materiału- bawełny w środkowej części i jedwabnych wykończeń.

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

|Dear Michael|

2011-09-12T13:54:00.004+02:00

Dzisiaj trochę inaczej, polecam obejrzeć na pełnym ekranie- lepiej widać szczegóły.

Akademia Przyszłości

|Lonely sea|

2011-09-10T09:43:00.000+02:00

Just a quick, morning post with a few shots of my white Sailor Moon dress and I'm back to watching shows from NY. My favourite one so far is definitely Rag&Bone, but I'm still waiting for something really new and refreshing.

Szybki poranny post z białą sukienką a'la Sailor Moon w roli głównej (od razu przypominają mi się czasy, kiedy chodziłam do koleżanki piętro niżej oglądać właśnie Czarodziejkę z Księżyca i wszystkie inne Yatamany- koleżanka miała Polonię 1 i była w związku z tym najpopularniejszą osobą na całym osiedlu).Tymczasem wracam do oglądania pierwszych pokazów z NY Fashion Week- jak do tej pory moją ulubioną kolekcją jest Rag&Bone, ale wciąż czekam na coś, co naprawdę mnie zaskoczy.

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

|Light sleeper|

2011-09-08T15:27:00.003+02:00

Last Tuesday I went to Warsaw to join four other bloggers on a photoshoot for Gatta, polish clothing and lingerie brand. I've mixed up the dates, so I arrived to Warsaw 24 hours too early, but it gave me some time to walk around the city, attend Michal Szulc's fragnance premiere and have two delicious breakfasts with Harel. On Wednesday I finally met up with the Gatta team, chose few pieces from Joanna Horodynska for Gatta collection and did a quick photoshoot in a center of Warsaw. I just love the rough texture of the blouse, especially combined with a beige leather skirt.

Za każdym razem, kiedy jadę do Warszawy, moja podróż obfituje w przygody i niespodzianki, zwykle te mniej fortunne. A to wsiądę w zły pociąg, a to wpadnę pod metro, a to pomylę Wilanów z Mokotowem. W ubiegły wtorek wszystko szło podejrzanie zgodnie z planem- bez większych problemów zdążyłam na pociąg, i to w dodatku właściwy, zjadłam z Harel pyszne śniadanie i w samo południe zameldowałam się w Złotych Tarasach, bo to właśnie sesja zdjęciowa organizowana przez Gattę była jednym z głównych celów podróży. Pani ekspedientka zrobiła zdziwioną minę i po kilku telefonach okazało się, że pomyliłam środę z wtorkiem i przyjechałam do Warszawy o 24 godziny za wcześnie. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło- zostałam przygarnięta przez Harel (dziękuję,dziękuję!), poznałam Łatkę, w międzyczasie zaliczyłyśmy jeszcze premierę perfum Michała Szulca w Galilu (w rozmowie z projektantem doszłyśmy do wniosku, że czuć w nich nutę drzewną, różaną i dentystę; wbrew pozorom jest to dobre połączenie) i w końcu już o właściwej porze dotarłam do Gatty. Wraz z kilkoma innymi blogerkami tworzyłyśmy stylizacje z użyciem ubrań z kolekcji Joanny Horodyńskiej. Moim zdaniem najsilniejszą stroną jej ubrań są faktury, więc wybrałam gniecioną bluzę, beżową skórzaną spódnicę i dwa splątane ze sobą szale, jeden z tego samego materiału co bluzka, drugi patchworkowy, które jakoś nie załapały się na zdjęcie- cała stylizacja będzie pewnie widoczna na oficjalnych zdjęciach z sesji, które powinny pojawić się w przyszłym tygodniu.

thank you Julia Kuczyńska and Monika Dąbrowska for taking pics of me!

| Shine on |

2011-09-04T00:01:00.002+02:00

Shiny clothes were never my cup of tea, but after watching Rodarte spring show I started to feel this inexplicable attraction to metallics. The only problem was that high street versions looked either cheap (well, no surprise here) or just completely uninsprational- glittery skinnies or sparkling blazers are not exactly things I'd like to have in my closet. Shiny pants can look quite good with oversized knitted sweaters though. But yeah, my passion for mettalic stuff remained hidden until I found this Miu Miu-like silver skirt in a random thrift store couple of weeks ago. I just love the perfect balance between its shape and color (school girl/disco diva) and I definitely prefer to wear it during the day then by night- it's much more fun!

Znacie to uczucie, kiedy Waszą uwagę przyciąga coś z kompletnie odmiennej modowej bajki, niż ta, w której aktualnie się znajdujecie? Połyskujące, metaliczne ubrania spodobały mi się jakoś na wiosnę, głównie dzięki kolekcji Rodarte. Ten zestaw z ich pokazu to dla mnie absolutne mistrzostwo, wszystko jest w nim takie jakie powinno być i do tego ma ten ciężki do zdefiniowania element zaskoczenia- ideał! Problem w tym, że sposób, w który sieciówki podchwyciły ten trend, nie był dla mnie szczególnie inspirujący. Połyskujące marynarki i brokatowe rurki (chociaż wyglądają naprawdę dobrze z przydużymi swetrami) jakoś nie wpisują się na listę tego, co chciałabym mieć w swojej szafie. Dlatego moje zamiłowanie do błysku i blasku pozostawało w uśpieniu, aż do momentu w którym znalazłam tę "prawie-jak-Miu-Miu" spódnicę (tutaj na samej Miucci plus Ronnie Wood w roli dodatku). Chyba najbardziej podoba mi się w niej to, jak krój i kolor wzajemnie się równoważą. I dużo więcej radości sprawia mi noszenie jej w ciągu dnia niż wieczorem, to ten sam mechanizm co w przypadku bieli jesienią.

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

|Northern exposure|

2011-09-02T00:00:00.002+02:00

I freaking hate turtlenecks, I really do. Until last Tuesday I was absolutely sure that I'll never have any of them in my wardrobe. Ever! But the soft knit of this sweater was so perfect, that I just couldn't help trying it on. And suprisingly I still liked it. So yeah, I'm not quite sure if it's just an exceptional case or a beggining of a small turtleneck revolution in my closet, but I'm actually starting to like Celine fall collection, full of white classy turtlenecks. Ugh!

Golf. Najbardziej znienawidzony przeze mnie element garderoby odkąd tylko pamiętam. To chyba rodzaj traumy z dzieciństwa- teraz będzie fakt z serii "rzeczy których na pewno o mnie nie wiecie". Przez jakieś dziesięć lat trenowałam narciarstwo i, jako że miało to miejsce pod koniec lat 90/we wczesnych latach (no właśnie jakich? chodzi mi o początek obecnego tysiąclecia?), a wielkie snowboardowe ciuchy nie opanowały jeszcze stoków, właśnie golf stanowił pierwszą warstwę (z wielu) mojego ubrania na każdym treningu. Poranne awantury pt. "ja nie chcę golfiku!" były na porządku dziennym- zdecydowanie wolałam piżamę i leżenie w ciepłym łóżku niż wychodzenie na mróz i śnieg piąty raz w tym samym tygodniu. Dlatego wszelkiego rodzaju golfy definitywnie były dla mnie skreślone- aż do zeszłego tygodnia. Na wieszaku w TK Maxx zobaczyłam sweter o idealnie miękkim splocie i doskonale nudnym szarym kolorze- do tego stopnia mi się spodobał, że postanowiłam nie zrażać się znienawidzonym krojem i po prostu go przymierzyć. I, ku mojemu zaskoczeniu, podobał mi się dalej. Nie wiem czy to tylko wyjątek, czy może początek mojej małej swetrowej rewolucji- na pewno golfy zaznaczały swoją obecność w jesiennych trendach już w ubiegłym sezonie, a w tym roku uderzają ze zdwojoną siłą.

| BLOGLOVIN | FACEBOOK |

|A certain shade of green|

2011-08-28T16:05:00.003+02:00

If you asked me what my favorite color is, I'd say "green" without a second of hesitiation. Actually, I'm ind of green obsessed, green clothes are the first ones I lay my eyes one when I walk into a store. So how come my closet isn't full of green? Well, as a real green maniac, I need my perfect color to be followed by a perfect shape and cut of a piece of clothing and that's a rather rare occurence. So when I saw these shorts, I knew they were meant to be mine. I love their unusual lenght, it reminds me of my favorite childhood book, Little Nicholas by R. Goscinny.

You've propably noticed my new layout- after all-night-long fighting with html, with some help from lovely and talented Habiba, who's the author of my new banner (check out her other works here) I've finally managed to make my blog look alright.

Zielony to mój absolutnie ulubiony kolor, za każdym razem kiedy wchodzę do sklepu uruchamia mi się zielony radar i pierwsze rzeczy które oglądam są zawsze właśnie w tym kolorze. Problem w tym, że za tym doskonałym kolorem musi podążać doskonały krój i kształt danego ubrania (doskonały w moim fanatycznym przekonaniu, oczywiście), a to z kolei zdarza się bardzo rzadko. Dlatego powyższe szorty (ich doskonałość polega na idealnej długości, kojarzącej mi się z "Mikołajkiem" R. Goscinnego, jedną z moich ulubionych książek w dzieciństwie) bezdyskusyjnie musiały trafić do mojej szafy. Noszę je ze wszystkim, ale dzisiaj padło na koszulę w konie, kapelusz i moje najwygodniejsze i najbardziej rozczłapane sandały.

Pewnie zauważyliście zmiany w wyglądzie bloga- po kilkugodzinnej walce z htmlem udało mi się w końcu doprowadzić go do mniej prymitywnego wyglądu niż poprzednio. Autorką grafiki w nagłówku jest moja utalentowana koleżanka Habiba, bez której zginęłabym w Maroku. Jej inne ilustracje i grafiki możecie zobaczyć tutaj.

| FACEBOOK | BLOGLOVIN |

|Go play a video game|

2011-08-24T10:42:00.008+02:00

First of all, this song- it put me in a perfect mood last night. So perfect that I suddenly felt like wearing my absolutely favourite cut out babydoll dress instead of a simple outfit I was planning to wear before. In late August evening tends to be kind of chilly, so I covered myself with a loopy cardigan from Monki, which I got during my trip to Stockholm in February.

Różowa sukienka księżniczki z Topshopu zdecydowanie należy do moich ulubionych ubrań, sama nie wiem czemu tak rzadko ją noszę. Wczoraj miałam w planie założyć zupełnie coś innego, ale ta piosenka wprawiła mnie w zdecydowanie księżniczkowy nastrój (też nie wiem dlaczego, to już druga zagadka). Jako że wieczorem było całkiem chłodno, przypomniałam sobie o moim kudłatym kardiganie, który kupiłam w lutym w Sztokholmie- jest cudownie ciepły i miękki.

PS Księżniczki zawsze są trochę rozczochrane.

|A wooden box and an alley full of rocks|

2011-08-20T18:03:00.006+02:00

I love easy summer living and easy summer outfits but I just can't wait for fall to come- I think it's my favourite season when it comes to dressing up. I get super excited every September, there's always so many new things to try (even though my wishlist looks pretty much the same every year). But hey, it's still warm and I can still wear my floral pyjama-like pants, layered t-shirt and silky baseball jacket.

Powoli zaczynam porzucać letni, piżamowy tryb życia i wkraczać w okres wstępnie jesienny. Wrzesień i październik to chyba moje ulubione miesiące, jeżeli chodzi o ubieranie się. Dają mnóstwo możliwości mieszania materiałów, warstw, dorzucania wszystkich możliwych czapek i szalików, ale jednocześnie nie jest jeszcze tak zimno że jedyne na czym mi zależy to utrzymanie względnego ciepła. A co do mojego dzisiejszego stroju (wciąż jeszcze wersja piżamowo-letnia), mam na sobie najwygodniejsze na świecie spodnie w drobne kwiatki, warstwowy t-shirt z kołnierzykiem i kurtkę, w której chyba najbardziej podoba mi się dziwne połączenie delikatnego materiału i baseball'owego kroju.

Cubus pants, Asos t-shirt, H&M jacket, Romwe bag, Vagabond shoes, vintage hat and Swatch watch

|Walk up Apple Hill|

2011-08-18T20:27:00.017+02:00

I definitely have a love/hate relationship with my hair. I've decided that I need to do something with them, so I asked my talented friend Marek to come over and cut them for me. After changing my mind about getting my bangs cut at the very last second, I've finally decided to just shorten them a little bit, almost unnoticeably, and let them curl naturally. Thank you Marek for the cut!

Ostatnio poczułam silną potrzebę zrobienia czegoś z włosami. W związku z moim panicznym (i wciąż narastającym) strachem przed salonami fryzjerskimi udało mi się namówić mojego utalentowanego kolegę Marka, żeby wpadł i jakoś je ogarnął (mam do niego nieograniczone zaufanie, bo nie dość że znamy się od lat, to jeszcze obchodzimy urodziny w tym samym dniu). Marek na co dzień pracuje w warszawskim salonie na Mokotowie, ale że akurat był w mojej okolicy, udało mu się przyjechać. Po zmianie decyzji na temat grzywki w dosłownie ostatniej sekundzie (bo w moim przypadku zdecydowanie nie nadaje się na lato), w końcu postanowiłam tylko delikatnie je wycieniować, pożegnać się z prostownicą i pozwolić im naturalnie się kręcić. Niby nic, a różnica jest spora- dziękuję!

|Tender|

2011-08-13T09:59:00.003+02:00

After weeks of searching, I've finally found black leather sandals from my dreams. They're just perfect. Today I wore them with my favourite skinnies, layered t-shired, so worn out I should have thrown it away ages ago and blue floral jacket, a summer substitute for my favourite suede one. Nothing spectacular, just a typical lazy day easy outfit.

Wczoraj był jeden z tych dni, w których absolutnie nic z moich ubrań mi się nie podoba i mam wrażenie że czegokolwiek bym na siebie nie włożyła, to i tak coś będzie nie tak. W takich chwilach ratują mnie zawsze zwykłe czarne rurki od Levisa, koniecznie jakiś kapelusz albo czapka i mój ulubiony biały t-shirt, uszyty z dwóch warstw materiału. Właściwie powinnam była go już dawno wyrzucić, ale im bardziej jest wyciągnięty i znoszony, tym bardziej mi się podoba. Błękitna ramoneska w kwiatki to letnia alternatywa dla mojej ukochanej kurtki, chociaż pewnie padłoby właśnie na tą zamszową (jak zwykle), gdyby nie to że akurat jest w czyszczeniu. Plus nic tak nie poprawia nastroju jak nowe buty- w końcu udało mi się znaleźć idealne czarne sandały. Wygięcie obcasa, każdy jeden pasek, wszystko jest dokładnie takie jakie chciałam, a co najlepsze znalazłam je na wyprzedaży wyprzedaży i, jak na buty z Prima Mody, zapłaciłam grosze.

Levis skinnies, Asos t-shirt, Blend She jacket, Fiorelli bag, Topshop beanie, Prima Moda leather sandals

|Sputnik sweetheart|

2011-08-10T22:37:00.003+02:00

Just few random shots, which we took yesterday and today when trying out my new camera- Canon 60D. I got it few days ago from polish Canon team- huge thank you!!! - and I already love it. Love it! But yeah, here are some of my favourites at the moment. Statement silver ring, which I bought during my first trip to Morocco. Loreak Mendian bird print shirt from Modmod, jazzed up with golden collar tips- I've been obsessed with those western things since I've seen them in Balenciaga s/s 2011 collection. And last but not least, silver lace ups with Levis rolled up skinnies.

Kilka niekoniecznie powiązanych ze sobą zdjęć, zrobionych dziś i wczoraj w ramach euforii związanej z testowaniem mojego nowego aparatu, Canona 60D. Dostałam go kilka dni temu od polskiego teamu Canona- jestem absolutnie zachwycona i bardzo dziękuję. Bardzo, bardzo! Więc po kolei: srebrny pierścionek, kupiony podczas mojej pierwszej wyprawy do Maroka, który zaraz po powrocie gdzieś zniknął i szczęśliwie odnalazł się przy przeprowadzce. Koszula z Loreak Mendian z nadrukiem w ptaki, którą dostałam od Modmod, z dopiętymi złotymi narożnikami (szczerze mówiąc nie mam pojęcia jak brzmi polska wersja określenia "collar tips"?). Mają westernowe korzenie, ale reaktywował je Nicolas Ghesquière w ostatnim wiosennym pokazie Balenciagi. I na koniec srebrne oxfordy, które noszę do zwykłych czarnych rurek Levisa i białej koszuli lub t-shirtu.

Loreak Mendian shirt from Modmod, Missguided sunnies, Asos collar tips, Levis skinnies and vintage shoes

|Blush|

2011-08-06T18:48:00.001+02:00

Print mixing and pyjaming- my two favourite activities lately. So far I stick to the summer version, but I just can't wait for autumn to come. Etro's, Isabel Marant's and Tommy Hilfiger's collections are extremaly inspirational when it comes both to silky, soft materials and mixing different prints. Actually, my fall wislist looks pretty much the same every year- something silky, something printed, another faux fur and a couple of chunky knits. So uninspirational.

Doszłam ostatnio do wniosku, że nie dość że chodzę ciągle w takich samych ubraniach (koszule, kapelusze, grube swetry; grube swetry, kapelusze i koszule), to jeszcze moja lista zakupów na jesień co roku wygląda tak samo- coś jedwabisto-śliskiego, najlepiej z nadrukowanym wzorem, jakiś sweter o możliwie grubym splocie, botki i kolejne futro. Trochę nuda, ale jeżeli też jesteście fanami piżamingu i mieszania pozornie nie pasujących do siebie wzorów, rzućcie okiem na jesienne kolekcje Etro, Isabel Marant i Tommy'ego Hilfigera- cudowne! A na koniec niekwestionowana królowa piżamy, Amanda Brooks.

Mystic pants, t-shirt from Romwe, Vagabond boots and Monova bag

|There were always golden rocks to throw|

2011-08-05T12:13:00.004+02:00

A couple of pictures from my holidays in Italy. It has never been one of my favourite countries, not that I don't like it, it just hard to get used to their omnipresent mess and sweet croissants for breakfast. So how come that I had such a wonderful time last week? Maybe it was people who I spend my time with. Maybe it was the general atmosphere or my summerish attitude. Anyway, my Rome-Perugia-Florence-Genova trip, full of dissapearing trains, lost streets, non existing hotels and perfect beach parties was definitely a marvelous experience.

Włochy nigdy nie należały do moich ulubionych krajów- nie żebym jakoś specjalnie ich nie lubiła, po prostu mam wrażenie, że są mocno przereklamowane (przynajmniej jeżeli chodzi o Włochy, z którymi mamy do czynienia obecnie). Nie bardzo odpowiada mi wszechobecny chaos (sama mam we wszystkim taki bałagan, że wolałabym żeby chociaż otoczenie było w miarę ogarnięte) i fakt że na śniadanie zawsze są rogaliki. Słodkie! Na śniadanie! Dlatego sama nie wiem jak to się stało, że mój ostatni tydzień we Włoszech był absolutnie wspaniały. Może dlatego że wcześniej trzymałam się tylko północnej części kraju, a tym razem wypuściliśmy się głębiej w stronę południa. Może chodzi o ludzi, którzy sprawili, że były to jedne z moich lepszych wakacji. Tak czy inaczej, trasę Rzym-Perugia-Florencja-Genua, ze wszystkimi problemami w stylu zaginionych pociągów, peronów których nie ma i ulic które nie istnieją, z doskonałym jedzeniem, imprezami na plaży i pływaniem o 4 rano, pokonaną w iście brawurowym stylu, będę zdecydowanie dobrze wspominać.

It's good to be anywhere

2011-07-24T21:37:00.000+02:00

Summer in Poland feels more like autumn this year. Which makes my JC Litas the new sandals. But only four more days and I'll be in Italy, getting lost somewhere between Rome and Milan. And as far as I enjoyed wearing my perfect suede jacket, draped nude dress and Maja Łagoda orange bag today, I just can't wait to switch them for denim shorts and espadrilles.

W związku z dość umiarkowanie letnią pogodą, tego lata ogłaszam Lity nowymi sandałami. Ale jeszcze tylko kilka dni i będę we Włoszech- dobre jedzenie, absolutny brak jakiegokolwiek stresu czy pośpiechu i może w końcu trochę słońca! Bo choć całkiem miło mi się nosiło dzisiaj drapowaną beżową sukienkę, ukochaną zamszową kurtkę i pomarańczową torbę od Mai Łagody, to jednak z chęcią zamieniłabym je na szorty i espadryle.

dress from Romwe, suede jacket from BikBok, Maja Łagoda bag via Pakamera, Jeffrey Campbell shoes, Diva brancelet

Yeah there she was like disco lemonade

2011-07-22T15:45:00.002+02:00

It's raining again. And it's my birthday again. So instead of an outfit post here are my two birthday presents- one from four years ago (the orange one with a cheesy smile) and a brand new one- the ukulele. But hey, I ain't got time for any of them today- it's time to put some wellies on and celebrate.

Po raz kolejny pada w moje urodziny, powoli zaczynam się już przyzwyczajać. Jednak zanim włożę gumiaki i pójdę świętować, chciałam Wam pokazać jedne z lepszych prezentów urodzinowych, jakie kiedykolwiek dostałam. Pierwszy to Pulp, urodzinowa niespodzianka sprzed czterech lat, drugi- jeszcze pachnące nowością ukulele.

Stuffed animals are always right

2011-07-15T19:05:00.009+02:00

Easy summer living and spectacular dresses definitely don't go together. That's why I've decided to dress my butterfly print Topshop gown down a little bit, using slouchy army green sweater with absolutely no shape. If it wasn't so hot, I'd propably add a leather jacket and a hat.

Letni tryb życia i spektakularne sukienki zdecydowanie nie idą w parze. Za to zielony, oversizeowy (aka pozbawiony jakiegokolwiek kształtu) sweter nadałby codziennego charakteru nawet sukni Valentino, więc bez problemu poradził sobie z moją sukienką w motyle z Topshopu. Gdyby nie było tak ciepło, pewnie włożyłabym jeszcze skórzaną kurtkę i kapelusz.

Topshop dress, vintage sweater, Missguided shoes, Golden Pony bag belt from, Romwe

Yesterday lays on Wild Strawberry Street

2011-07-10T19:21:00.008+02:00

Sooo I'm finally graduated with a BA in sociology- I just couldn't be happier. At the moment don't really want to think what's next, my furthest plan is to meet my friends for breakfast tomorrow morning. Studying for my finals and then celebrating my graduation totally cut my off from the internet, but actually I've never been more inspired. No magazines, no editorials, no blogs- this two-weeks long break was really refreshing. It also gave me time to go trough all my clothes and acccessories- I've almost forgotten about these Office Sandals, which I bought in London back in February. Today I wore them with a layered skirt and rust silk blouse.

Ciężko mi uwierzyć, że wszystko mam już za sobą, a dyplom z tytułem licencjata socjologii w kieszeni (noo może nie do końca, bo znając UJ trochę czasu minie zanim uda im się wydać wszystkim dokumenty). Chwilowo nie mam ochoty myśleć o tym co będzie potem, a moje najdalsze plany sięgają jutrzejszego poranka. Nauka do egzaminów i późniejszy relaks zupełnie odcięły mnie od internetu, ale szczerze mówiąc mam wrażenie że wyszło mi to na dobre. Zaczęło inspirować mnie wiele rzeczy, na które wcześniej nie zwracałam uwagi, jest po prostu jakoś inaczej. Do tego w końcu znalazłam czas, żeby przejrzeć i uporządkować swoją garderobę- prawie zapomniałam o tych brązowych sandałach, które kupiłam w Londynie jeszcze w lutym (jak najbardziej mogę kupować letnie ubrania w zimie, w druga stronę nie działa to zupełnie). Dzisiaj miała je na sobie z rudą koszulą i drapowaną, asymetryczną spódnicą w kratę.

Mango shirt, skirt from Romwe, Asos clutch and Office shoes

Constellations fill our eyes before we drown

2011-06-24T13:54:00.003+02:00

I'm incredibly happy that my last academic year at Jagiellonian University is coming to an end. I just can't wait to throw all the notes away and enjoy summer days to the fullest. I don't really want to think about autumn yet, but today, when I saw this amazing Cacharel pre-fall collection, I was just delighted. White is just so much fun when worn in autumn!

Nawet nie przypuszczacie jak się cieszę, że moja trzyletnia przygoda z Uniwersytetem Jagiellońskim powoli zmierza ku (szczęśliwemu miejmy nadzieję) zakończeniu. Nie chce mieć już nic wspólnego z wpisami, indeksami, praktykami ani niczym podobnym, przynajmniej przez parę miesięcy. Nie mogę się doczekać, kiedy moje prawdziwe wakacje w końcu się zaczną i będę mogła w pełni korzystać z lata. Zdecydowanie nie chcę też jeszcze myśleć o jesieni, ale kiedy natknęłam się dziś na kolekcję pre-fall Cacharel, stwierdziłam że dawno nie widziałam niczego tak spójnego i dopracowanego, ale jednocześnie bardzo świeżego. Bo co to za sztuka nosić biel w lecie?

skirt from H&M, Missguided top, Kurt Geiger shoes, vintage belt and bag

I get around

2011-06-20T18:51:00.002+02:00

Quick post between studing and more studying- I've realized that since I'm wearing heels most of the time, I've never showed you my little collection of summer flats. Also I have no idea how is it possible, that I've never posted pictures of my favourite leather moroccan bag, which was not only super cheap, but also can contain a small elephant.

Jako że prawie w każdym poście mam na nogach buty na obcasach, dzisiaj postanowiłam pochwalić się kilkoma parami moich letnich płaskich butów. Z kolei na drugim zdjęciu widać jedną z moich ulubionych skórzanych toreb, kupioną kilka miesięcy temu w Maroku. Ponieważ spokojnie pomieści małego słonia, służy mi raczej jako bagaż podręczny niż torba na co dzień.

Amber

2011-06-11T20:05:00.001+02:00

I've finally added some colours to my super-boring, black, grey, beige and white wardrobe. Nothing spectacular though, just a few peachy shades of orange. Instead of experimenting with neons I've decided to play with proportions for a bit. Tee makes a perfect base, borrowed-from-a-little-sister coat from Rags&Silks adds some fun to this way-too-serious outfit and oversized leather tote from Maja Lagoda is just an ideal final touch.

W końcu dodałam trochę koloru do mojej ultra nudnej szaro-beżowo-czarnej garderoby. Co prawda nie są one specjalnie spektakularne (nie chciałam przyprawić nikogo o zawał serca), ale nawet brzoskwiniowe odcienie pomarańczu to dla mnie mała rewolucja. Do tego trochę sztuczek z proporcjami- podwójny t-shirt, płaszczyk jak pożyczony od młodszej siostry (uwielbiam jego przykrótkie rękawy!) i pięknie wykończona oversize'owa torba od Mai Łagody, udająca skórę strusia.

blouse and pants from Romwe, coat from Rags&Silks, Maja Lagoda bag via trendsetterka.com, Misguided shoes

Smell of wine and cheap perfume

2011-06-08T19:04:00.001+02:00

I'm not sure if you remember, but back in the fall I was about to launch a new project, called Glam Stories. Well, I didn't work out due to problems with sponsors, but I'd like to show you the one episode we've made, shot in Zemelka&Pirowska's showroom. Unfortunately it's in polish, sorry guys.

Nie wiem czy pamiętacie, ale jeszcze w październiku zapowiadałam nowy projekt o nazwie Glam Stories, we współpracy z Gapsterem, którego już zresztą nie ma. Jak się pewnie domyślacie, w związku z problemami, jakie chłopcy mieli ze znalezieniem sponsorów, nic z tego nie wyszło. Było mi przykro, ale tak naprawdę nie miałam na to żadnego wpływu. Chciałam Wam jednak pokazać pierwszy odcinek, który nakręciliśmy z Karolem, Włodkiem i Jurkiem w showroomie projektantek Zemełki i Pirowskiej. Śmiać mi się chce jak patrzę na mój zdziwiony uśmiech, utrzymujący się od pierwszej do ostatniej sekundy nagrania, ale myślę że pokazanie wnętrza pracowni i procesu tworzenia kolekcji jest całkiem ciekawą sprawą.
PS Niby było to tylko kilka miesięcy temu, a zmieniło się mnóstwo rzeczy! Jeżeli chodzi o te mniej ważne, to cieszę się że mam już w miarę długie włosy, obcinanie ich było zdecydowanie złym pomysłem

Long walk to never

2011-05-30T19:22:00.002+02:00

Today's riddle- what does the KFB shortcut on my bag mean? First thing that comes to my mind is Kentucky Fried Bag, but it doesn't make too much sense, does it? Maybe this wild west picture on the other side is some kind of tip, but I'm still clueless. Anyway, apart from my mysterious clutch from Mulholland Drive I'm wearing a H&M shirt and skirt, Romwe jacket, double tassel belt from Bershka and DeeZee shoes.

W końcu uporałam się z pracą licencjacką (co jednak wcale nie oznacza wakacji), mogłam więc z czystym sumieniem poświęcić dzisiejszy dzień na próby rozszyfrowania skrótu KFB na torebce z Mulhollandu. Pojawiały się mniej i bardziej absurdalne propozycje (z przewagą tych drugich), aż w końcu stanęło na Kentucky Fried Bag. Nie ma ona najmniejszego sensu, ale w porównaniu z resztą całkiem nieźle brzmi. Poza tajemniczą torebką mam na sobie koszulę i spódniczkę z H&M, ramoneskę z Romwe, pasek z Bershki i buty z DeeZee.

H&M shirt and skirt, Romwe jacket, Bershka double tassel belt, DeeZee shoes, Mulholland Drive clutch and La Dama ring

Play it again

2011-05-27T10:54:00.004+02:00

Last pictures from Casablanca Fashion Week: view from my window, Casablanca in the morning/beautiful Sofia and me wearing a Romwe dress before the show/a souk/L'Boulevard Tremplin Music Festival and exhibitions/moroccan magazines/Yves Saint Laurent's Villa des Arts/Amine Bendriouich, designer and his Jeremy Scott for Adidas sneakers/Yassine Morabite, t-shirt designer and my secret crush (well, not so secret anymore)- photo by Sofia/ Joseph Ouechen, best guide ever (right, Habiba?) and street style photographer from You Are The Style/beautiful abandoned Sacre Coeur Cathedral/director of a fashion school in Casablanca, wearing an absolutely amazing outfit/Rick's Cafe/Casa by night.
Ostatnia porcja zdjęć z tygodnia mody w Casablance: Casa o poranku, czyli widok z mojego okna/Sofia i ja w sukience Romwe przed którymś z pokazów/souk/festiwal muzyczny L'Boulevard Tremplin- jedna z najbardziej zaskakujących rzeczy jakie w życiu widzialam/ marokańskie magazyny/Villa des Arts z wystawą YSL/ projektant Amine Bendriouich i jego skrzydlate buty z kolekcji Jeremy Scott for Adidas/Yassine Morabite, projektant t-shirtów i marokański kapitan Jack Sparrow w jednym (zdjęcie autorstwa Sofii)/ Joseph Ouechen, fotograf i autor bloga You are the style, bez którego opieki zgubiłybyśmy się z Habibą po pięciu minutach/wnętrze pięknej opuszczonej katedry, w której odbywały się pokazy/właścicielka szkoły mody w Casablance i jeden z piękniejszych strojów, jakie widziałam podczas tego tygodnia/Rick's Cafe/Casablanka nocą.

Deer Miami

2011-05-25T10:55:00.000+02:00

When it's less than a week to your deadline for your BA thesis, going on holidays is not a best idea. But lets not lose hope- there is always chance to find a beach in the middle of the city. I just can't wait for the academic year to be over, I want to enjoy this beutiful weather to the fullest!

Zostało mi kilka dni na oddanie mojej pracy licencjackiej (dla zainteresowanych- o zaufaniu w couchsurfingu), także łono natury musi zastąpić mi plaża w wersji skondensowanej, znaleziona w centrum miasta któregoś popołudnia. Nie mogę się już doczekać końca roku akademickiego, by w końcu zacząć w pełni korzystać ze słońca, trawy, truskawek i innych zwiastunów nadchodzącego lata.
PS Nie myślcie że nie opaliłam się z Casablance- te zdjęcia są sprzed kilku tygodni:)

American Apparel shorts, Denim CO tee, watch- Swatch, shoes- Tommy Hilfiger via Schaffaschoes

Casablanca Fashion Week

2011-05-18T18:24:00.003+02:00

Check out some of my favourite looks from Festimode Casablanca Fashion Week. I had the best place for taking pictures, on the floor just in front of the catwalk. Front row is definitely overhyped. All the shows were kinds of variations on two main styles- minimialistic simple cuts, usually with a twist and the exact opposite- vagabondish eclectic outfits, full of layers and ethnic inspirations. I can't decide which group I like better- they were both amazing, with great prints and fabrics. But I can point out my absolutely favourite piece, you can see it on the second picture. It's a stunning white gown by Siham Sara Chraibi- I think it could be my wedding dress someday. You can check out names of the other designers at CFW website.

Przyszła kolej na kilka moich ulubionych zdjęć z pokazów- grupa profesjonalnych fotografów z masą sprzętu była na tyle miła, żeby wpuścić mnie w sam środek ich stanowiska, co pozwoliło mi zrobić całkiem niezłe zdjęcia. Po raz kolejny przekonałam się, że pierwszy rząd jest mocno przereklamowany, a pokazy mody najlepiej ogląda się z poziomu podłogi. Projektanci skupili swoje propozycje wokół dwóch głównych punktów. Pierwszy z nich to minimalistyczne kroje z architektonicznymi wariacjami, drugi to jego dokładne przeciwieństwo- wariacje na temat multikulturowego włóczykija, z mnóstwem warstw i etnicznych inspiracji. Trudno mi zdecydować, która z tych tendencji podobała mi się bardziej, za to jestem w stanie wskazać mój absolutny numer jeden- to długa biała sukienka marki Siham Sara Chraibi, którą możecie zobaczyć na drugim zdjęciu. Nazwiska pozostałych projektantów możecie sprawdzić na stronie CFW- zapamiętanie ich wszystkich zdecydowanie przerasta moje możliwości.

Where is Sam?

2011-05-14T10:26:00.000+02:00

This year, due to my studies, I couldn't go to polish fashion week. I've decided to make it up to myself and go to Morocco (again!) and attend Festimode- Casablanca Fashion Week. So here it is- shows are much better than I expected, actually they are great, weather is amazing and people like Sofia, Habiba and Joseph are making my stay in Casablanca a dream come true. I'm extremaly busy having fun, but there are much more pictures to come- stay tuned!

W tym roku nie mogłam pojechać na łódzki fashion week, za to tydzień później udało mi się polecieć na nieco bardziej egzotyczny tydzień mody- Festimode Casablanca Fashion Week. I chociaż słyszałam mnóstwo pozytywnych opinii o tegorocznej Łodzi, wydaje mi się że taki obrót sprawy był strzałem w dziesiątkę. Piszę tego posta siedząc w słońcu na tarasie, pokazy są rewelacyjne, dużo lepsze niż się spodziewałam, a dzięki Sofii, Habibie, Josephowi i wielu innym osobom, mój pobyt w Maroku jest niesamowity. Jak tylko wrócę do domu, napiszę jakąś sensowniejszą relację- teraz nie mam na nic czasu, bo chcę jak najlepiej wykorzystać resztę moich małych wakacji.

white dress from Romwe

Hey, that girl is not in my film!

2011-05-07T22:53:00.004+02:00

I feel like the biggest loser ever- it's Friday night, my friends from Mulholland Drive vintage shop are helding an opening party in their new store at the Main Market Square in Cracow and I'm sitting at home with no one but my cat and working on my BA thesis. I love their new location- Sienna street is busy, but not to crowded and there's the cutest teddy bear shop right next door. It's on my way to the university, so I visit them really often. Here are some pics that I took last week with my vintage manual lens. I'm wearing my old Parfois shoes and Zemelka&Pirowska dress.

Piątek wieczór, impreza otwarcia Mulholland Drive w nowej lokalizacji (tak jest, Sienna!), a ja siedzę w domu i udaję że piszę pracę. Postanowiłam więc zrobić sobie małą przerwę i wrzucić kilka zdjęć, które zrobiłam moim bardzo vintage obiektywem w zeszłym tygodniu. Uwielbiam ich nowy lokal, zdecydowanym hitem jest oświetlona na różowo antresola. I męski manekin (zgadnijcie kto urwał mu nogę). I pluszowy miś, podarowany Marice na szczęście przez panią z sąsiedniego sklepu z pluszakami. Jednym słowem trzeba przyjść i zobaczyć, tym bardziej że Sienna jest wszystkim wszędzie po drodze.
W końcu trafiła się też okazja, żeby pochwalić się sukienką od Zemełki i Pirowskiej- mam ją już jakiś czas i sama nie wiem jak to się stało, że nie znalazła się do tej pory na blogu. Zestawiłam ją z beżowymi botkami Parfois, których już kilkakrotnie próbowałam się pozbyć, aż w końcu wpadłam na pomysł żeby je wywinąć. Teraz podobają mi się o wiele bardziej, za to zdecydowanie straciły na stabilności.

I'm wearing Zemelka&Pirowska dress, Parfois shoes, H&M twin cuffs and Mulholland Drive clutch

Just use your heart not your head

2011-05-02T22:52:00.006+02:00

According to all weather forecasts, today was the last sunny day for a long time. Even the most optimistic one (my favourite!) says that it's gonna snow tomorrow. Yup, snow in May. So I've decided to enjoy this last warm day to the fullest and wear the most summer outfit I could think of. So here it is- nude dipped hem dress, red wisteria wedges and my latest obsession- twin bangles. This amazing oversized clutch with a floral print were made by Zuzia Górska- it's perfect for a netbook, so I guess I need to buy one now. If you want to enjoy the sunshine while it lasts then you could check out the collection of sunglasses that are on offer at www.very.co.uk. Check out the website now.

Od rana słyszę tylko o załamaniu pogody, śniegu, zamieci i innych mających nastąpić jutro okropieństwach, postanowiłam więc wykorzystać ten ostatni wiosenny dzień w pełni i założyć najbardziej letni zestaw jaki mogę sobie w tej chwili wyobrazić. Więc po kolei- asymetryczna beżowa sukienka, czerwone koturny z Topshopu i moja ostatnia obsesja- bliźniacze bransoletki. Kwiecista kopertówka to dzieło Zuzi Górskiej, dostałam ją od Pakamery- jest tak idealna na netbooka, że aż chyba muszę sobie jakiegoś kupić.

Zuzia Górska via Pakamera clutch, Topshop wedges, Asos dress

Alpha shallows

2011-04-28T19:09:00.002+02:00

Early spring is the only time when I enjoy wearing girly dresses. Usually they make me feel like a giant porcelain doll- I guess it has something to do with my curly hair. Anyway, usually I'd wear that Kling dress with something definitely-not-feminine, like a leather jacket (ok, propably that suede one) or brown boots. But, only because it's April, I decided to let it be as infantile as it is and match it only with my new Buffalo sandals.

Cukierowo dziewczęce sukienki mogę nosić chyba tylko wiosną. O każdej innej porze roku, o ile nie przełamię ich czymś zdecydowanie mało kobiecym, jak skórzana kurtka czy botki, czuje się jak gigantyczna porcelanowa lalka. Ale ponieważ mamy kwiecień, postanowiłam pozwolić sobie na trochę obrzydliwej słodkości i do mojej nowej sukienki hiszpańskiej marki Kling założyłam proste skórzane sandały na obcasie.

Kling dress- courtesy of Modmod, Buffalo sandals, Fiorelli bag, La Dama ring

Trick pony

2011-04-24T12:20:00.003+02:00

Ready to see the cutest bag in the world? I found it two days ago in TK Maxx and I just had to buy it. No idea where I could wear it, but the good thing is that it's not completely useless- it can hold lipstick, my keys AND my iphone. Hope you're all having great Easter holidays!

Dwa dni temu, jadąc odebrać mojego brata z dworca, postanowiłam zatrzymać się przy TK Maxxie i zobaczyć czy pojawiło się coś ciekawego. Zaglądam tam prawie za każdym razem, kiedy jestem w Bielsku- co prawda przeważają ubrania w rozmiarze 44 i buty w rozmiarze 33, ale jak już uda mi się coś znaleźć, to zwykle jest to hit miesiąca. Tak było z moich ukochanym kapeluszem i myślę że będzie tak w przypadku mojej nowej torebki. Jest trochę niepraktyczna, ale nie mogłam się oprzeć połączeniu łososiowego różu i złota, no i jeszcze te skarabeuszowate wzory! Gdyby Akademia Filmowa postanowiła zaprosić mnie na następne rozdanie Oskarów, to będzie jak znalazł.

Easter Bunny SPRING SALE!

2011-04-23T13:50:00.004+02:00

If you're spending your Easter holiday in Cracow, come to Mulholland Drive vintage shop and visit our Easter Bunny SPRING SALE!

Jeżeli w najbliższy wtorek jesteście w Krakowie i chcecie zaopatrzyć swoją garderobę w wiosenne nowości, zapraszam Was na Easter Bunny SPRING SALE. Oprócz zawartości szaf Ryfki, Weroniki, Kasi, Emilki i mojej będzie można kupić ubrania projektu Why-ducka i Leny Fantazji oraz biżuterię Poli. To ostatnia szansa na odwiedzenie Mulholland Drive w starym lokalu, bo sklep na dniach przenosi się na Rynek Główny- ul. Sienna 1.

by Joanna Wójtowicz

So damn you, Cinderella

2011-04-20T14:47:00.005+02:00

Meet my amazing braided cape (aka bathroom carpet) which I got from Celapiu back in December. The choice wasn't easy (just take a look at Foksy!), especially when it came to choosing the color. Actually, I couldn't even name half of them. I'm wearing it with a silk dress from Sonia Rykiel's collection for H&M (emmm ok, it's actually a nightgown. Also, I decided that it's time for fringe again- thank you Dawid Pater for cutting it for me.

Po pierwsze- moja cudowna pleciona pelerynka, którą dostałam jeszcze w grudniu od Cel, właścicieli i pomysłodawczyni Celapiu (pewnie kojarzycie jej słynne foksy ). Nie było łatwo dokonać wyboru. Nie dość że było wiele innych kuszących wełnianych futrzaków, to jeszcze gama dostępnych kolorów całkowicie mnie przerosła- gdyby nie podpisy, połowy nie umiałabym nawet nazwać (jak zwykle zaszalałam i wybrałam szary). Cieszę się że w końcu przyszła wiosna i mogę zacząć ją nosić, bo o ile nie jest tak niepraktyczna na jaką wygląda, to naprawdę ciężko upchnąć ją pod płaszcz.
Po drugie- moja sukienka z kolekcji Sonii Rykiel dla H&M. Gdyby ktoś wciąż miał wątpliwości, czy przypadkiem nie jest to piżama, to po zdjęciu z wieszaka trochę ją jeszcze pomięłam, żeby postawić sprawę jasno.
Po trzecie- moja grzywka. Postanowiłam wrócić do korzeni i choć wiem, że po pierwszym deszczu pożałuję swojej decyzji, to na razie uśmiecham się za każdym razem kiedy spojrzę w lustro. Sprawcą mojego nowego cięcia i koloru (który wcale nie jest rudy jak na zdjęciach tylko blond) jest pracownia Dawida Patera. Jakiś czas temu zaproponowali mi współpracę, a ja już po jednej wizycie mogę powiedzieć że polecam ją zwłaszcza tym, którzy tak ja ja panicznie boją się fryzjerów- ekipa nie tylko wysłuchuje wszystkich próśb i zastrzeżeń, ale też tłumaczy krok po kroku co i jak się będzie działo. Dziękuję!

cape from Celapiu, dress from Sonia Rykiel for H&M, shoes from StyloweButki, clutch from H&M

Sort of revolution

2011-04-14T21:16:00.006+02:00

I haven't bought that amazing moroccan boots with carpet pannels from one of my previous posts, but I've found a much more practical subtitute- brown leather handbag. I love everything about it- its shape, printed lining, soft leather, it's just perfect. The only drawback is that it stinks like an old camel, but I try not to care.

For all of you who were confused by the title of this post- no hot pink, no orange, I'm still wearing my good old oversized shirts, hats and the suede jacket (which actually starts to look really vintage). But there's hope- I've just ordered a pair of cobalt blue moccasins.

Nie udało mi się kupić dywanowych butów z mojego posta o Maroku (z najdziwniejszych powodów- a to nie było rozmiaru, a to nie mogłam znaleźć idealnego połączenia wzoru i koloru, a to sprzedawca miał akurat porę drzemki), ale znalazłam znacznie bardziej praktyczny substytut- brązową torebkę. Jest idealna- z przyjemnej w dotyku skóry, ze świetnym wykończeniem w środku, ma tylko jedną, jedyną wadę- śmierdzi starym wielbłądem. Powoli udaje mi się jakoś to zniwelować, ale na samym początku głupio było mi z nią jeździć tramwajem.

Dla tych których zmylił tytuł i dla tych, którzy narzekają że od pewnego czasu wieje u mnie nudą- miałam ostatnio okres w którym miałam ochotę na okrągło nosić wyłącznie przyduże koszule, kapelusze i nieodłączną zamszową ramoneskę (która zaczyna wyglądać naprawdę vintage). Chyba powoli mi przechodzi (wiosna!), ale nie spodziewajcie się tu połączeń pomarańczu z różem z dodatkiem cytrynki. Na razie zaszalałam i zamówiłam niebieskie mokasyny. Ha!

American Apparel shirt, H&M jeans and hat, Bik Bok jacket, moroccan bag
photos by Marika Szymanek

Bubble gum

2011-04-10T22:48:00.004+02:00

We all hate Mondays- that's why I decided to post a picture of this cute little thing today. I found that pink plastic bag at Mulholland Drive, my friend's vintage shop and I fell in love immediately. It's so Vivienne Westwood meets Furla Candy meets Play Doh modeling compound! Entirely not my style (as you've propably noticed, colors frighten me), but I just couldn't help posting it.

W gruncie rzeczy poniedziałki wcale mi nie przeszkadzają. Nie mam w ten dzień zajęć, więc właściwie niczym nie powinien różnić się od niedzieli. Ale z czasów szkolnych pozostała mi jakaś wewnętrzna niechęć, którą w tym tygodniu przełamuję zdjęciem gumowej różowej torby- piątkowego hitu zaplecza Mulholland Drive. Jest tak urocza, że mimo mojej głębokiej niechęci do żywych kolorów nie mogłam się powstrzymać od pisków zachwytu. Na szczęście rozsądek zwyciężył- wiem że absolutnie nie mam jej do czego nosić, nie jest w moim stylu i pewnie kurzyłaby się na półce, ale jednak ciężko było mi się z nią pożegnać po zamknięciu sklepu i musiałam chociaż zrobić zdjęcie! Wygląda jak połączenie gumowych projektów Vivienne Westwood, kolorowych toreb Furli z linii Candy i ciastoliny Play Doh.

I left my heart in San Francisco

2011-04-05T21:35:00.005+02:00

I've never been a clutch person, but lately I'm starting to wear the more and more often. They work exactly like heels- I immediately feel more dressed up. As I said before, I used to wear little bags really rarely, so I'm still finding some old trash/treasures inside- piece of paper with someones phone number, ice creams sticks, Rolling Stones concert tickets- that sort of things. And I think my favourite little bag is that one I'm wearing today- in two different shades of brown, reminds me of milk and dark chocolate. I got it from my grandma and it's at least fifty years old.

Ostatnio odkrywam uroki małych torebek, zwłaszcza kopertówek. Noszone z całkiem zwyczajnym, codziennym strojem działają na mnie podobnie jak obcasy- od razu czuję się bardziej "ubrana". Do tego wymuszają ostrą selekcję przedmiotów, które mogę ze sobą zabrać, co jak najbardziej ma swoje dobre strony- nie chodzę już po Krakowie z dwoma obiektywami, indeksem, niedojedzonym Snickersem i gazetą sprzed tygodnia. No i ponieważ dotychczas nosiłam je bardzo rzadko, wciąż zdarza mi się znajdować w nich skarby/śmieci sprzed kilku lat- kawałek papieru z czyimś adresem mailowym, nigdy niewymienione patyczki po Big Milkach czy bilet z koncertu Rolling Stonesów. Poniższa kopertówka w dwóch odcieniach brązu jest chyba moją ulubioną- dostałam ją od babci i podobno ma co najmniej pięćdziesiąt lat. Moja pierwsza myśl kiedy ją zobaczyłam- połączenie mlecznej i gorzkiej czekolady.

dress from ClubCouture, Bronx boots, BikBok jacket, H&M scarf, vintage clutch and belt

photos by Marika Szymanek

Monday morning

2011-04-04T10:43:00.004+02:00

Yesterday I attended a Plich fashion show- he's a designer from Cracow, which is exactly where I live, but somehow I hadn't known any of his projects before. I was expecting a show full of those red carpet dressess, but luckily I was wrong! There was a lot of clothes I could wear, all of them perfectly tailored with a great detail work. One of the dresses stole my heart- the long, powder pink one with ruffled details- you can see it one the last two pictures. I have to go and try it on in a Plichs showroom! Thank you Katherine for the photos!

Wczoraj późnym popołudniem korzystałam z pięknej pogody i siedziałam ze znajomymi na Rynku, jednak cały czas prześladowało mnie to okropne uczucie, że o czymś zapomniałam. Próbowałam przeanalizować wszystko, co miałam do zrobienia i nagle w końcu to do mnie dotarło- pokaz Plicha! Krakowski projektant (albo raczej jego ekipa, bo sam pan Plich wyglądał na nieco zaskoczonego że na jego pokazie pojawiają się w ogóle jakieś blogerki, co nie zmienia faktu że był niesamowicie miły i otwarty) zaprosił mnie na swój pokaz, ja ochoczo potwierdziłam przybycie, a teraz mam się nie pojawić? Nic z tych rzeczy. Mimo że nie miałam już szans wrócić do domu, postanowiłam się nie zrażać i po prostu podeszłam na drugą stronę Rynku, do Pałacu pod Baranami, w mojej zamszowej kurtce, kapeluszu i przykurzonych kozakach. Mam nadzieję że zostało to odczytane jako "jestem-taka-nonszalancka-i-wcale-i-aż-tak-nie-zależy", a nie "nie-zdążyłam-się przebrać-i-teraz-mi-głupio". Co do samego pokazu, spodziewałam się raczej parady kreacji wyłącznie na czerwony dywan, jednak bardzo pozytywnie się zdziwiłam. Projektant pokazał wiele sukienek, które sama spokojnie mogłabym założyć (i co najważniejsze, miałabym je gdzie nosić), a jedna dosłownie skradła mi serce- brudnoróżowa, długa do ziemi, z marszczonymi wstawkami- możecie ją zobaczyć na dwóch ostatnich zdjęciach. Podobała mi się też spójność kolekcji, dbałość o detale i nietypowe wykończenia- część projektów swoje prawdziwe oblicze pokazywała dopiero wtedy, gdy modelka odwracała się tyłem do widowni. Pokaz inspirowany był twórczością Renaty Przemyk, jednak mnie wciąż przychodziła na myśl postać Tamary Łempickiej. Jako że nie miałam ze sobą swojego aparatu, wszystkie zdjęcia zawdzięczam uprzejmości Kasi.